“……”
ไป๋เยวียนทำหน้าเอือมระอา ก่อนจะเตะผีหยินจนกระเด็นไปยังที่ว่างแห่งหนึ่ง
“หวางชิง ลุยต่อ!”
เขามองหวางชิงที่อยู่ไกลออกไปแล้วเอ่ยขึ้นว่า
“หาแบบที่มีคุณภาพกว่านี้มาได้ไหม ผีระดับนี้กินไม่ลงหรอก...”
“ไม่เห็นหัวกุ้งเป็นอาหารทะเลสินะ?”
หวางชิงกระตุกมุมปากแล้วกล่าวว่า
“อีกอย่าง กระดิ่งล่อผีอันนี้ถึงจะเน้นใช้กับผีระดับสองอักขระกับสามอักขระเป็นหลัก แต่ถ้าแถวนี้มีผีดุร้ายกระจอก ๆ แบบนี้ ฉันก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน...”
เขาส่ายหน้า ก่อนจะเขย่ากระดิ่งอีกครั้ง
เสียงใสกังวานดังขึ้นอีกครา คราวนี้ยาวนานกว่าครั้งก่อน และขอบเขตที่แผ่ไปก็ขยายกว้างขึ้นตามไปด้วย
แม้กระดิ่งล่อผีจะดังได้เพียง 99 ครั้ง แต่ทุกครั้งที่ดัง ผลลัพธ์จะรุนแรงยิ่งขึ้น ทั้งยังอยู่ได้นานกว่าเดิมด้วย จึงเพียงพอสำหรับพวกเขาแล้ว
“ขอผีใหญ่ ๆ หน่อย...”
ไป๋เยวียนมองไปยังประตูโรงยิม พลางภาวนาเงียบ ๆ
ทันทีที่สิ้นเสียง
ชายคนหนึ่งเปลือยท่อนบนก็เดินออกมาจากความมืด
ผมของมันยุ่งเหยิง มือกำใบดาบหัก ๆ ไว้แน่น เลือดสีดำหยดลงมาไม่ขาดสาย กลิ่นอายลี้ลับน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายไปทั่ว!
สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือ
บนท่อนบนที่เปลือยเปล่าของมันกลับมีลูกตากลิ้งกลอกอยู่เต็มไปหมด
เมื่อมันหันมามองทางโรงยิม ลูกตานับไม่ถ้วนก็หมุนตามกัน ทำเอาขนลุกซู่!
ไป๋เยวียนกับพวกมองรูปร่างหน้าตาของมันแล้วชะงักงันไปทันที ถึงกับกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว!
ชายตรงหน้าเป็นผีดุร้ายเช่นกัน ทว่ากลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างกลับเหนือกว่าระดับสามอักขระอย่างมาก...