เมื่อมองดูภาพที่น่าขนลุกตรงหน้า
ไป๋เยวียนยืนอยู่กับที่ ไม่กล้าขยับตัวโดยพลการ
โจวหานพึมพำเบา ๆ ว่า “พี่ไป๋ นี่มันไม่ใช่มนุษย์ใช่ไหม...”
“ไม่ใช่แค่ไม่ใช่มนุษย์ ยังไงก็ไม่ใช่อยู่แล้ว!”
ไป๋เยวียนส่ายหน้า พูดว่า “ดึกดื่นขนาดนี้ไม่นอน ยังมานั่งร้องเพลงอยู่ที่นี่งั้นเหรอ?”
ถ้าเป็นโรงพยาบาลโรคจิตก็ยังพอฟังดูมีเหตุผล แต่ที่นี่คือหมู่บ้านหลิ่วมู่...
“มันคือร่างจริงของผีดุร้าย...”
ไป๋เยวียนส่ายหน้า คิดในใจว่าตนเองประมาทไปแล้ว
ถ้ารู้ตั้งแต่แรกว่าแค่ทั้งสองคนวิ่งหนีก็สามารถล่อมันออกมาได้ แล้วจะเสียแรงค้นบ้านทำไมกัน...
“มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“จริง ๆ แล้วฉันควรคิดได้ตั้งนานแล้ว”
สีหน้าของไป๋เยวียนสงบนิ่ง พูดว่า
“คนทั้งหมู่บ้านล้วนมีสีหน้าเย็นชาเหมือนกันหมด มีเพียงมันเท่านั้นที่ตอนแรกเจอฉัน แสดงสีหน้าตื่นตระหนกออกมา”
โจวหานชะงักไปเล็กน้อย ก็นึกถึงสีหน้าของเด็กหญิงในวันนั้นได้ ต่างจากคนอื่น ๆ อย่างสิ้นเชิงจริง ๆ
“ประเมินผิดไปแล้ว...”
ไป๋เยวียนส่ายหน้า ตอนนั้นเขาเข้าไปใกล้เด็กหญิง แต่อกไม่มีความรู้สึกร้อนขึ้นมา ทำให้ตอนนั้นเขานึกไม่ถึง
“ดูเหมือนว่านายจะใช้ได้ผลไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์...”
ผีดุร้ายบางประเภทเก่งในการปลอมแปลง ใบหน้าผีก็ไม่จำเป็นต้องมองทะลุเสมอไป ยังไงนี่ก็เป็นแค่บริการฟรี...
“ของฟรีไม่น่าเชื่อถือจริง ๆ...”
พอนึกได้ว่าใบหน้าผีไม่ได้เก็บเหรียญผีจากเขา ก็รู้สึกปลงตกไปได้
ในขณะนั้นเอง
เด็กหญิงที่กำลังร้องเพลงอยู่ก็หันหน้ากลับมาในทันใด