ไม่นานนัก
ดอกไม้ผีหัวเราะเสียงดังก็ถูกสังหารจนสิ้น
“ใครหัวเราะอีก คนนั้นตาย!”
โจวหานแบกโลงศพสีดำ สายตามองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง
ใครก็ตามที่หัวเราะ เขาจะล็อกเป้าตำแหน่งได้ทันที แสงสีดำมืดก็จะจัดการมันในพริบตา
เมื่อไม่มีเสียงหัวเราะรบกวน ไป๋เยวียนก็กลับมาสู้ได้อีกครั้ง พุ่งตรงเข้าสู่ใจกลางทะเลดอกไม้!
“ทุบหัวสุนัขพวกแกให้แหลก!”
สีหน้าของไป๋เยวียนเย็นชา มือทั้งสองข้างเปื้อนไปด้วยสมองและเลือดของหัวศัตรู ดูนองเลือดสุดขีด
ร่างของเขาปราดเปรียว กระโดดไปมาบนกิ่งก้านสีเลือดที่หนาเตอะ สายตาคมกริบราวสายฟ้า ค้นหาตัวตนเงาสีชมพูนั้น
ในขณะนั้นเอง
สีหน้าของเขาสะเทือน เมื่อเห็นสีชมพูจางๆ อยู่ด้านหลังสุดของกลุ่มดอกไม้ผี!
“อยู่ตรงนั้น!”
ไป๋เยวียนเลียริมฝีปาก เริ่มพุ่งทะยานไปยังเป้าหมาย
ตลอดทาง ดอกไม้ผีใดก็ตามที่ขวางหน้า ถูกโจมตีจนแหลกสลายในหมัดเดียว
ไม่นาน
ไป๋เยวียนอาศัยความสามารถในการต่อสู้ของตัวเอง ทะลวงวงล้อมของดอกไม้ผีเป็นชั้นๆ จนมาถึงด้านหลังสุดได้ในที่สุด
ในตอนนี้ เขาเปื้อนเลือดไปทั้งตัว ดั่งผีดุร้ายที่กลับมาจากนรก ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
ส่วนเด็กหญิงชุดกระโปรงสีชมพู ยังคงหมอบอยู่กับพื้น ขุดดินไปเรื่อยๆ อย่างช้าๆ
ราวกับรู้สึกได้ว่าไป๋เยวียนมา มันจึงเงยหน้าข้าช้าๆ ยังคงรอยยิ้มประหลาดไว้ แล้วพูดว่า
“ศพของแก จะทำให้ดอกไม้ที่งดงามที่สุดเบ่งบานได้แน่นอน...”
ไป๋เยวียนยิ้มบางๆ เช่นกัน พูดอย่างพิลึกพิลั่น