“ว่าแต่รถลี้ลับของนายล่ะ?”
แววตาของหวางชิงฉายความสนใจ
ในเมื่อทุกคนอยู่ทีมเดียวกันแล้ว รถของไป๋เยวียนก็เท่ากับเป็นรถของเขาด้วยไม่ใช่หรือ แบบนี้ก็ได้ลองนั่งฟรีแล้วสิ...
“นายมีรถแบบนั้นด้วยเหรอ?”
หานอวี่ชะงักไป สีหน้าเจือแววประหลาดใจ
“เมื่อก่อนมี...”
ไป๋เยวียนยักไหล่แล้วตอบว่า “แต่ต่อมาน้ำมันหมด ฉันก็เลยทิ้งไว้ข้างทางไปเลย”
เขาจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ใช้รถคันนั้นน่าจะเป็นตอนค่ำคืนลี้ลับ ขับไปได้สักพักน้ำมันก็หมด เขาจึงทิ้งมันไว้ข้างทาง
“ทิ้งไปแล้วเหรอ? นายฟุ่มเฟือยขนาดนั้นเลย?”
หานอวี่เบิกตากว้างแล้วพูดว่า
“ตอนนี้พวกเราต้องออกไปทำภารกิจกันบ่อย ๆ มีรถผีสักคันก็สะดวกดีนะ”
“ช่างมันเถอะ”
ไป๋เยวียนเบ้ปากแล้วพูดว่า
“รถคันนั้นไม่เหมือนรถผีคันอื่น เติมคริสตัลผีเป็นน้ำมันไม่ได้ ต้องมีผีคนขับถึงจะใช้ได้”
“ตอนนั้นฉันจะไปมีความสามารถพอจับผีดุร้ายมาเป็นทาสได้ยังไง?”
ถ้าเป็นตอนนี้ พวกเขาสามารถซื้ออุปกรณ์ภูตผีสำหรับจับผีคนขับมาเป็นทาสได้ ปัญหารถแท็กซี่ภูตผีน้ำมันหมดก็พอจะแก้ได้
แต่น่าเสียดาย รถคันนั้นคงหายไปนานแล้ว แถมยังไม่มีระบบติดตามตำแหน่งอะไรด้วย...
“น่าเสียดายจริง ๆ...”
หานอวี่กับคนอื่น ๆ พยักหน้า ต่างก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
“ไม่เป็นไร ตอนนี้พวกเราแข็งแกร่งผิดมนุษย์ขนาดนี้ รถคันนั้นก็ไม่คู่ควรกับสถานะของพวกเราแล้ว”