“ทั้งคืนกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย...”
ไป๋เยวียนยืนอยู่หน้าประตูบ้าน มองออกไปยังหมู่บ้านด้านนอก
หลังจากชาวบ้านตรากตรำกันมาตลอดทั้งคืน บรรยากาศทั่วหมู่บ้านก็อบอวลไปด้วยความรื่นเริง ราวกับทุกคนกำลังเฝ้ารอเรื่องมงคลในวันนี้
“หรือว่าจะเข้าใจผิดจริง ๆ...”
เขาส่ายหน้า ก่อนหันกลับไปพูดว่า
“ไม่ใช่สิ เหล่าหวาง พวกนายเลิกหาได้แล้ว ประตูครัวถูกฉันล็อกแน่นไปตั้งนานแล้ว!”
“...”
ครู่ต่อมา หวางชิงกับอีกสองคนก็เดินออกมาด้วยสีหน้าผิดหวัง
“แกเตรียมตัวไว้ก่อนแล้วนี่หว่า?”
“ไม่งั้นฉันจะกล้าโกงได้ยังไงล่ะ?”
ไป๋เยวียนฉีกยิ้มแล้วกล่าวว่า
“เอาละ เก็บของให้เรียบร้อย เตรียมไปทำเรื่องจริงจังกัน!”
ไม่นาน หวางชิงก็เก็บไพ่นกกระจอกบนโต๊ะจนหมด พลางถามว่า
“มีอะไรผิดปกติไหม?”
“ไม่มี”
ไป๋เยวียนส่ายหน้าแล้วพูดว่า
“แต่วันนี้มีคนจัดงานมงคลในหมู่บ้านไม่ใช่หรือ พวกเราไปดูกันเถอะ เผื่อจะเจออะไรเข้า”
ทั้งสี่ออกจากที่พัก เดินไปตามถนนดินในหมู่บ้าน
“ไม่มีขบวนไปรับเจ้าสาวเลยหรือ?”
ไป๋เยวียนขมวดคิ้วน้อย ๆ พึมพำกับตัวเอง
เดิมทีเขาคิดว่าหมู่บ้านเวลานี้คงคึกคัก แต่ตลอดทางกลับแทบไม่เห็นชาวบ้านสักกี่คน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงขบวนรับเจ้าสาวอันยิ่งใหญ่
ในจังหวะนั้นเอง
เขาหันไปมองชาวบ้านหญิงคนหนึ่งที่เดินผ่านมา ก่อนเอ่ยถามว่า
“ท่านป้า วันนี้ในหมู่บ้านมีงานมงคลไม่ใช่หรือครับ ผมอยากถามว่าบ้านไหนจัดงาน พวกเราอยากไปดูความครึกครื้นด้วย”