“สมกับเป็นคุณชายใหญ่ตระกูลลู่ ร่ำรวยจริง ๆ!”
ไป๋เยวียนแสยะยิ้ม
แม้ไม่มีเวลาตรวจนับอย่างละเอียด แต่ในใจก็พอประเมินคร่าว ๆ ได้แล้ว
เรื่องนี้ทำให้เขายิ้มกว้างอย่างอดไม่ได้
และในเวลานั้นเอง
เสียงคำรามเกรี้ยวกราดดังกึกก้องราวฟ้าถล่ม:
“ไอ้เด็กเวร แกหาที่ตาย!”
เห็นเพียงลู่อวิ๋นเทียนกับพวกอีกสองคนปรากฏตัวกลางอากาศ พอดีกับที่เห็นการกระทำอันโหดเหี้ยมของไป๋เยวียนเข้าเต็มตา...
ขณะนี้ ระเบิดจากเม็ดยายังคงปะทุไม่หยุด ทว่ากลับไม่ส่งผลกระทบต่อลู่อวิ๋นเทียนและคนอื่น ๆ แม้แต่น้อย...
“ไอ้แก่ กลับมาได้ถูกเวลาพอดี อยู่เก็บศพที่นี่ให้สบายใจเถอะ!”
ไป๋เยวียนยิ้มบาง ๆ พลางพูดว่า
“เสี่ยวหาน ถอย!”
ตอนนี้โจวหานเก็บของที่ยึดได้จากศพอีกสามร่างเรียบร้อยแล้ว
ทั้งสองยืนเคียงกัน เบื้องหลังปรากฏทางเล็ก ๆ คดเคี้ยวสายหนึ่ง
พวกเขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ก้าวขึ้นไปบนทางสายนั้นทันที
“คิดจะหนีหรือ?!”
ลู่อวิ๋นเทียนเห็นดังนั้นก็พุ่งตามไปทันที
แต่ทางเล็กสายนั้นดูเหมือนจะอยู่คนละมิติกับเขา
ต่อให้เป็นคนภูตวิญญาณสี่อักขระ เขาก็ทำได้เพียงมองไป๋เยวียนกับอีกคนจากไปต่อหน้าต่อตา...
ตอนนี้ลู่หย่วนกับพวกอีกสองคนตายแล้ว ลู่เฉวียนก็บาดเจ็บสาหัส อีกทั้งเข็มทิศผีก็ถูกชิงไป แน่นอนว่าย่อมขัดขวางไป๋เยวียนทั้งสองไม่ได้แม้แต่น้อย...
ชั่วพริบตา
ไป๋เยวียนทั้งสองหายวับไปจากที่นี่ และไม่ว่าลู่อวิ๋นเทียนทั้งสามจะใช้วิธีใด ก็ไม่อาจสัมผัสถึงตัวพวกเขาได้อีก...
เมื่อเห็นเช่นนั้น ลู่อวิ๋นเทียนทำได้เพียงเงยหน้าคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว