“ผนึกเอาไว้แล้ว? หมายความว่ายังไง?!”
ไป๋เยวียนมีสีหน้าตกตะลึง แววตาฉายความงุนงงเล็กน้อย
หน้ากาผีเอ่ยอธิบาย
“พูดง่าย ๆ คือ ตอนนี้เขายังมีลมหายใจเฮือกสุดท้าย ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ฆ่าเขาไม่ตาย”
“ฆ่าไม่ตาย? เป็นไปได้ยังไง?”
ไป๋เยวียนขมวดคิ้ว สีหน้าพลันเคร่งขรึมลง
สุดท้ายแล้วกลับพลาดเพียงก้าวเดียวในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้งั้นหรือ…
“ข้ามองเห็นไอพลังของขั้นห้าอักขระอยู่ในร่างเขา…”
หน้ากาผีเอ่ยว่า
“ของที่เขากินเข้าไปเมื่อครู่น่าจะเป็นอุปกรณ์ภูตผีระดับห้าอักขระ!”
“ห้าอักขระ?”
ไป๋เยวียนใจสะท้าน ก่อนจะถามว่า
“ไม่ใช่ว่ามีแต่คนภูตวิญญาณระดับเดียวกันเท่านั้นถึงจะใช้ความสามารถของอุปกรณ์ภูตผีได้หรอกหรือ?”
ตอนนี้เขาอยู่ขั้นสามอักขระ ต่อให้ใช้อุปกรณ์ระดับสี่อักขระก็ยังแสดงอานุภาพของมันออกมาไม่ได้ มีแต่จะสิ้นเปลืองทรัพยากรเปล่า ๆ
ไม่อย่างนั้น ด้วยนิสัยของไป๋เยวียน เขาคงจัดอุปกรณ์ภูตผีระดับสี่อักขระสารพัดชนิดให้ตัวเองไปนานแล้ว…
“เรื่องแบบนี้ไม่มีอะไรแน่นอนหรอก”
หน้ากาผีส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “อุปกรณ์ภูตผีมีรูปร่างแปลกประหลาดสารพัด แม้แต่ฉันก็รู้จักไม่หมด จะมีของพิเศษอยู่บ้างก็สมเหตุสมผล”
“…”
ไป๋เยวียนทำหน้าเอือมระอา
แต่ไม่นานเขาก็เก็บความประหลาดใจในใจไป
อย่างไรเสีย ลู่เฉวียนก็เรียกได้ว่าเป็นคนรุ่นเยาว์ที่มีสถานะสูงที่สุดในตระกูลลู่ ได้รับความสำคัญมากกว่าคนอื่นอย่างเทียบกันไม่ติด ย่อมต้องมีอุปกรณ์ช่วยชีวิตพิเศษอยู่แล้ว