“หืม?”
พอได้ยินเช่นนั้น ลู่อวิ๋นเทียนก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ทันที สีหน้าแปรเปลี่ยนฉับพลัน เขาถามว่า
“เจ้าหมายความว่า... เขาเป็นผู้เข้าสิงร่างมนุษย์งั้นหรือ?!”
“ฉันแค่คิดว่ามันเป็นไปได้...”
ลู่เฉวียนส่ายหน้า ไม่ได้พูดอะไรต่อ หากแต่ตกอยู่ในความเงียบ
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาอยู่ในเรือนบรรพชนตระกูลลู่มาโดยตลอด นอกจากฝึกฝนแล้ว ยังอ่านตำราทั้งหมดในตระกูลจนแตกฉาน ความรู้เรื่องลี้ลับเหนือกว่าคนทั่วไปอย่างเทียบไม่ติด
สถานการณ์ของไป๋เยวียนในตอนนี้ทำให้เขานึกถึงข่าวลือเรื่องลี้ลับที่เรียกว่า ‘มนุษย์เข้าสิงร่าง’
ว่ากันว่า สำหรับคนภูตวิญญาณที่มีระดับสูงมาก พวกเขาสามารถเข้าสิงมนุษย์คนอื่นและยึดครองร่างนั้นได้!
การเข้าสิงเช่นนี้ไม่ใช่เพียงชั่วคราว แต่เป็นการสิงถาวร!
นั่นก็แทบไม่ต่างจากการได้มีชีวิตใหม่อีกครั้ง!
ครั้งแรกที่ลู่เฉวียนได้ยินข่าวลือนี้ เขาตกตะลึงอย่างยิ่ง ในใจยังอดรู้สึกใฝ่ฝันไม่ได้ เพราะนี่แทบจะเป็นวิชาอภินิหารของเซียน!
ถึงอย่างไร สำหรับคนภูตวิญญาณแล้ว แม้จะมีร่างอมตะ แต่ก็ยังมีอายุขัยจำกัด อีกทั้งยังอาจประสบเหตุไม่คาดฝันอย่างบาดเจ็บสาหัสได้
หากมีความสามารถ ‘มนุษย์เข้าสิงร่าง’ ก็ไม่เท่ากับว่าสามารถหลบเลี่ยงภัยพิบัติเหล่านี้ได้อย่างง่ายดายหรือ?
ทว่าวิชาฝืนลิขิตสวรรค์เช่นนี้ก็มีข้อจำกัดใหญ่หลวง ถึงขั้นที่ผู้คนยากจะยอมรับได้
ข้อแรก ต้องเป็นคนภูตวิญญาณระดับสูงมากจึงจะใช้ได้
ลู่เฉวียนเคยถามผู้อาวุโสตระกูลแล้ว ต่อให้เป็นผู้ที่น่ากลัวที่สุดในหมู่พวกเขา ก็ยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับวิชานี้เลย...