“เฒ่าหวาง นายก็จะเข้าร่วมด้วยหรือ?”
ไป๋เยวียนเลิกคิ้ว แววตาฉายความประหลาดใจเล็กน้อย
“ฉันเป็นผู้สืบทอดตระกูลหวาง เข้าร่วมก็สมเหตุสมผลไม่ใช่หรือ?”
หวางชิงเบ้ปาก เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
“ไม่กลัวคนที่บ้านตามมาเล่นงานหรือไง?”
ไป๋เยวียนนึกว่าเจ้าหมอนี่จะหลบอยู่ในสำนักศึกษา ไม่ยอมออกไปไหนเสียอีก...
“จะกลัวอะไร?”
หวางชิงยักไหล่แล้วกล่าวว่า
“คนที่บ้านทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”
“อีกอย่าง ฉันมีสิ่งนี้...”
ขณะพูด สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป ก่อนหยิบหน้ากากบางเบาโปร่งใสออกมา แผ่นบางราวกับแผ่นมาสก์หน้า ทว่ากลับแผ่กลิ่นอายลี้ลับออกมา...
หวางชิงแนบมันลงบนใบหน้าทันที
ชั่วพริบตา ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป จากนักศึกษาผู้สุภาพเรียบร้อยกลายเป็นชายหนุ่มผิวเหลืองซีด
“หืม? หน้ากากลี้ลับหรือ?”
แววตาไป๋เยวียนฉายความประหลาดใจ ก่อนถามต่อว่า
“แต่ของนี่ดูเหมือนจะเป็นอุปกรณ์ระดับหนึ่งอักขระเท่านั้น คงปิดบังคนที่บ้านนายไม่ได้หรอกกระมัง?”
“วางใจเถอะ พวกเขาไม่ตรวจสอบหรอก”
หวางชิงกลับไม่ใส่ใจเลยสักนิด
“งานประมูลตระกูลหวางมีคนสารพัดประเภทปะปนกันอยู่ทุกครั้ง ขอแค่มีพลังถึงเกณฑ์ ไม่ว่าจะเป็นใครก็เข้าร่วมได้”
“บางคนเป็นคนชั่วที่ก่อเรื่องไว้มากมาย จนมีศัตรูไม่น้อย บางคนก็ชอบเก็บตัวเงียบ ๆ เพราะอย่างนั้น ทุกครั้งที่มีงานประมูล ผู้เข้าร่วมส่วนใหญ่จึงใช้หน้ากากลี้ลับเปลี่ยนโฉม ไม่อยากเปิดเผยตัวตน”
“แม้คนอื่นจะตรวจสอบได้ แต่ก็ไม่มีใครทำกันหรอก นั่นเท่ากับเป็นการยั่วยุอย่างหนึ่ง ส่วนพวกเราตระกูลหวางที่เป็นเจ้าภาพ ยิ่งไม่มีทางตรวจสอบความเป็นส่วนตัวของลูกค้า”