“ค่ำคืนลี้ลับ…จบลงแล้วหรือ?”
หวางชิงชะงักไปเล็กน้อย แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตา
ครั้นหันกลับไปมอง ก็เห็นว่าเมืองเป่ยชวนยังคงถูกความมืดมิดที่ไม่จางหายปกคลุมอยู่
“เป็นเพราะราชันผีหรือ?”
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป ก่อนจะเข้าใจได้ในทันที
ดูท่าค่ำคืนลี้ลับจะจบลงแล้ว เพียงแต่เมืองเป่ยชวนถูกยึดครองโดยราชันผี ความมืดจึงยังไม่คลี่คลาย เหมือนกับเมืองเฉินกวงที่เคยถูกยึดครองโดยราชาผีกินศพ
แต่ตอนนี้ราชันผีเสียงสาปสิ้นชีพไปแล้ว คิดว่าความมืดในเมืองเป่ยชวนคงสลายไปในไม่ช้า
ขณะนั้นเอง
แสงสีแดงที่ปกคลุมทั้งสี่คนพลันสลายไป พวกเขาร่วงลงอย่างรวดเร็ว
แต่หวางชิงตอบสนองได้ว่องไว เหรียญทองผีแปรเปลี่ยนเป็นเรือลำน้อย ช่วยชะลอการตกของพวกเขา
ไม่นานนัก
ทั้งสี่ก็กลับลงถึงพื้นอย่างปลอดภัย
“พี่ไป๋!”
โจวหานรีบประคองไป๋เยวียนที่อยู่ข้างกาย แววตาเต็มไปด้วยความกังวล
ยามนี้ใบหน้าของไป๋เยวียนซีดขาวราวกระดาษ ไร้ซึ่งแรงกดดันน่าสะพรึงกลัวดังเช่นก่อนหน้า ราวกับร่วงจากฐานะเทพกลับกลายเป็นปุถุชนในพริบตา
“ฉันไม่เป็นไร…”
ไป๋เยวียนส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “แค่ใช้พลังมากเกินไปหน่อย!”
“กลับสำนักศึกษาก่อน!”
ตอนนี้เขาไม่เหลือพลังต่อสู้อีกแม้แต่น้อย
ที่สำคัญกว่านั้นคือหน้ากากผีก็สิ้นเปลืองพลังไปมากเช่นกัน ชั่วคราวนี้จึงไม่อาจใช้พลังของตนช่วยเขาได้
อย่าว่าแต่ทำให้ไป๋เยวียนเข้าสู่สภาวะแปลงกายเป็นผีดุร้ายเลย แม้แต่เปิดเส้นทางผีเพื่อหนีเอาชีวิตรอดก็ยังทำไม่ได้
นั่นหมายความว่า หากต้องเผชิญวิกฤตอีกครั้ง ทั้งสี่คนคงตกอยู่ในทางตันอย่างแท้จริง!