“……”
ไป๋เยวียนนิ่งเงียบอยู่ในตอนนี้ สัมผัสได้ถึงสถานการณ์อันน่าอึดอัดอย่างเงียบงัน...
เขาเองก็ไม่คิดว่าเสี่ยวหานจะวางเขาลงตรง ๆ
นี่คงคิดจริง ๆ สินะว่าเขาจัดการเจ้าปีศาจเฒ่าพวกนี้ได้...
ศัตรูเชื่อคำพูดของเขาก็แล้วไปเถอะ แต่ทำไมพวกเสี่ยวหานถึงได้ไร้เดียงสาไปด้วยล่ะ?
เขาไม่รู้เลยว่า ก่อนหน้านี้ไม่นาน สภาพแปลงกายเป็นผีดุร้ายของเขาทำให้หวางชิงกับคนอื่น ๆ ยกย่องเขาประหนึ่งเทพเจ้า...
อย่าว่าแต่สังหารเจ้าปีศาจเฒ่าสักไม่กี่คนเลย ตอนนี้ต่อให้ไป๋เยวียนบอกว่าจะเหินสู่สวรรค์ตอนกลางวันแสก ๆ หวางชิงกับคนอื่น ๆ ก็คงเชื่อสนิทใจ...
ในตอนนี้
เสี่ยวหานเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า
“พี่ไป๋ ให้ผมช่วยพยุงไหมครับ...”
“คิดว่าไงล่ะ?”
มุมปากไป๋เยวียนกระตุก เขาคว้ามือโจวหานไว้แล้วลุกขึ้นยืนได้อย่างราบรื่น
หวางชิงที่อยู่ข้าง ๆ ขยับเข้ามาใกล้ ก่อนกระซิบว่า
“เหล่าไป๋ ต่อจากนี้ฝากนายแล้วนะ อย่ามัวเกรงใจ ฆ่าพวกมันให้หมด!”
“……”
ไป๋เยวียนเงียบกริบทันที เพียงมองหวางชิงนิ่ง ๆ
นี่สิพวกพ้องเอ๋ย นายไม่รู้ตัวเลยจริง ๆ หรือไง...
ไม่เห็นหรือว่าฉันอยู่ในสภาพแบบนี้แล้ว...
หวางชิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจขึ้นมา แล้วส่งกระแสเสียงถามว่า
“พี่ใหญ่ นายสู้ต่อไม่ไหวแล้วหรือ?”
“คิดว่าไงล่ะ?”
“แล้วเมื่อกี้ยังทำกร่างอยู่ได้ยังไง?”
“โม้ไปงั้นแหละ ถือโอกาสถ่วงเวลาไปด้วย”
“……”
หวางชิงเงียบกริบทันที
ลึก ๆ แล้วเขายังคาดหวังอยู่จริง ๆ ว่าไป๋เยวียนจะกวาดล้างศัตรูได้หมด...