ในเวลานี้ หน้ากากผีภายในร่างของไป๋เยวียนแอบเข้าไปในสนามรบระหว่างตระกูลเจียงกับผีดุร้ายอย่างเงียบเชียบ
ตอนนี้ผู้อาวุโสตระกูลเจียงทั้งสองไม่ได้อยู่ที่นี่ ประกอบกับความสามารถในการซ่อนตัวของหน้ากากผี จึงไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติ
“บุฟเฟต์นี่มันอร่อยชะมัด! ฉันจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ฮิ ๆ ๆ!”
หน้ากากผีซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางการต่อสู้ ขอเพียงผีดุร้ายตัวใดได้รับบาดเจ็บสาหัส มันก็จะงับกลืนลงไปทันที
อย่าว่าแต่คนของตระกูลเจียงเลย แม้แต่ฝูงผีเสียงคำสาปก็ไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติแม้แต่น้อย
ชั่วขณะหนึ่ง ทั้งสองฝ่ายเข่นฆ่ากันอย่างบ้าคลั่ง ส่วนหน้ากากผีก็แอบกินอย่างบ้าคลั่ง ภาพที่เห็นกลับกลมกลืนกันอย่างน่าประหลาด…
ไป๋เยวียนกับพวกที่ซ่อนตัวอยู่ไกลออกไปต่างก็ยิ้มกริ่ม
แม้หวางชิงกับพวกจะไม่ได้ผลประโยชน์เป็นชิ้นเป็นอัน แต่ยิ่งหน้ากากผีกลืนผีดุร้ายเข้าไปมากเท่าไร ก็ยิ่งเป็นประโยชน์ต่อทีมของพวกเขามากเท่านั้น
ถึงอย่างไร หากไม่มีหน้ากากผี กลุ่มเล็ก ๆ ที่ชอบเอาชีวิตไปเสี่ยงของพวกเขาคงตายไปไม่รู้กี่รอบแล้ว…
ที่สำคัญที่สุดก็คือ
ตอนนี้ตระกูลเจียงซึ่งเป็นศัตรูกำลังลงแรงอย่างหนัก ส่วนพวกเขาก็แอบเก็บเกี่ยวผลประโยชน์อยู่เบื้องหลังอย่างเงียบ ๆ
จะมีเรื่องไหนสบายไปกว่านี้อีก…
“สู้เข้าไว้ ขอแค่พวกนายพยายามให้มากพอ อีกไม่นานฉันก็ซื้อแม่น้ำผิงอันได้แล้ว…”
ไป๋เยวียนพึมพำ มุมปากเผยรอยยิ้มที่กดไม่อยู่
ในเวลานั้นเอง
ผู้อาวุโสตระกูลเจียงทั้งสองมาถึงหน้าอาคารสำนักงานแห่งหนึ่งแล้ว
ทั้งคู่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ สายตาจับจ้องไปเบื้องหน้าอย่างไม่กะพริบ ความมืดรอบด้านไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อพวกเขาแม้แต่น้อย