เจียงหยวนอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง เขายิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวว่า:
“นำทางไป!”
ชั่วพริบตาเดียว
ผีดุร้ายที่ถูกควบคุมอยู่ด้านล่างก็คลานเข้าไปในอาคารสำนักงานราวกับแมงมุม
เจียงหยวนกับอีกคนเหาะตามเข้าไปในอาคารสำนักงานเช่นกัน
ไม่นานนัก
ทั้งสองก็ยืนอยู่บนดาดฟ้า ก้มมองดักแด้โลหิตเบื้องล่าง
ตอนนี้ดักแด้โลหิตไม่ได้เต้นตุบ ๆ เหมือนหัวใจ หากแต่นิ่งสนิทราวกับสิ่งไร้ชีวิต ทว่าภายในยังคงแผ่กลิ่นอายลี้ลับอันน่าสะพรึงกลัวออกมา
“แกล้งตายเก่งนักนะ”
เจียงชิงหย่งยิ้มบาง ๆ พร้อมโบกธงผีในมือ แสงสีขาวซีดสายแล้วสายเล่าพวยพุ่งออกมา กระหน่ำใส่ดักแด้โลหิตไม่ยั้ง
แต่ดักแด้โลหิตกลับไม่ตอบสนองแม้แต่น้อย ดูดซับการโจมตีทั้งหมดเข้าไป
“มาดูกันว่าแกจะทนได้อีกนานแค่ไหน!”
สีหน้าเจียงชิงหย่งเย็นเยียบ ก่อนจะเปิดฉากโจมตีอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง
เจียงหยวนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ได้ยืนดูเฉย ๆ เขาควบคุมเส้นด้ายผีเริ่มโจมตีอย่างรุนแรงเช่นกัน!
แม้แต่ผีเสียงคำสาปที่ถูกควบคุมอยู่ข้าง ๆ ก็ยังส่งเสียงกรีดร้องใส่ราชันผีของตนอย่างไม่หยุดหย่อน โจมตีด้วยพลังลี้ลับ
ไม่นานนัก
ดักแด้โลหิตเบื้องล่างก็ปรากฏรอยแตกร้าวหนาแน่น ดูราวกับกำลังจะพังทลาย
“เจ้าเล่ห์ชะมัด?”
สีหน้าเจียงชิงหย่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย แววตาฉายความประหลาดใจ
นี่มันเต่าหดหัวชัด ๆ…
“ระวังหน่อย มันคือราชันผี!”
แววระแวดระวังปรากฏขึ้นในดวงตาเจียงหยวน
ผีดุร้ายทั่วไปยังไม่ยอมถูกตีอยู่ฝ่ายเดียวโดยไม่ตอบโต้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตัวตนระดับราชันผี!