ไม่นานนัก
ผู้คนจากตระกูลเจียงก็ยกขบวนมุ่งตรงไปยังเขตเหนือของเมืองเป่ยชวนอย่างเอิกเกริก
พวกเขาไม่ได้ปกปิดกลิ่นอายของตน เรียกได้ว่าหยิ่งผยองถึงขีดสุด เพราะคืนนี้คือค่ำคืนลี้ลับ…
แต่ราชันผีล่วงรู้แล้วว่าผู้อาวุโสตระกูลเจียงสองคนมาถึง การปกปิดตัวตนของพวกเขาจึงไม่มีความหมายอะไร…
ชั่วพริบตาเดียว
พวกเขาก็มาถึงบริเวณใกล้ดักแด้โลหิต
“หยุด!”
เจียงชิงหย่งซึ่งเป็นผู้นำขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วทอดสายตามองไปเบื้องหน้า
แม้ทุกคนจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็หยุดฝีเท้าลงตามสัญชาตญาณ
เจียงชิงหย่งมีสีหน้าเปลี่ยนไป ก่อนจะปรากฏลูกแก้วคริสตัลขึ้นในมือ ภายในนั้นมีเส้นโลหิตนับไม่ถ้วนไหลวน ดูประหลาดน่าขนลุก
“อุปกรณ์ลี้ลับเรืองแสงระดับสี่อักขระ คริสตัลผี…”
คนตระกูลเจียงคนหนึ่งพึมพำเสียงเบา แววตาเปี่ยมด้วยความอิจฉา
หากนำของสิ่งนี้ออกไปขาย ราคาคงสูงลิ่ว…
แม้อุปกรณ์ลี้ลับเรืองแสงจะไม่ได้หายากนัก แต่อุปกรณ์ระดับสี่อักขระนั้นมีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย ต่อให้เป็นงานประมูลตระกูลหวาง ก็ใช่ว่าจะได้เห็นกันง่าย ๆ
ขณะนี้ สีหน้าของเจียงชิงหย่งขยับเล็กน้อย เขาถ่ายเทพลังลี้ลับของตนเข้าไปในลูกแก้ว
ลูกแก้วคริสตัลที่เดิมอยู่นิ่งสั่นไหวเบา ๆ เส้นโลหิตนับไม่ถ้วนภายในพลิกวนไปมา ราวกับมีชีวิตขึ้นมา
ชั่วพริบตา
ลูกแก้วคริสตัลลอยขึ้นกลางอากาศ ก่อนพุ่งหายเข้าไปในท้องฟ้ามืดมิด
วินาทีต่อมา
แสงสีแดงเจิดจ้าสาดออกมา ส่องสว่างพื้นที่โดยรอบหลายพันเมตร ราวกับหลอดไฟขนาดยักษ์
ภายใต้แสงสีแดง
คนตระกูลเจียงมองเห็นภาพเบื้องหน้าได้อย่างชัดเจน จนอดสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้
ทุกคนมีสีหน้าตื่นตะลึง แววตาเคร่งขรึมอย่างยิ่ง