ในเวลานี้
ทั้งสี่คนมารวมตัวกันบนดาดฟ้าหอพักของไป๋เยวียน กำลังแบ่งรางวัลกันอย่างคึกคัก
พวกเขานั่งล้อมวงกัน ตรงกลางวางคริสตัลผีและทรัพยากรลี้ลับไว้กองโต
หากคนภูตวิญญาณคนอื่นมาเห็นเข้า คงต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อแย่งชิงอย่างแน่นอน...
“ชั้นแรกของโรงพยาบาล นอกจากฉันจะได้คริสตัลผีปนเปื้อนมาจำนวนมากแล้ว ก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นอีก...”
“ส่วนชั้นที่สอง พวกเราได้ของที่ริบมาจากผีดุร้ายระดับเทียมสามอักขระ 5 ตัว บวกกับคริสตัลผี 900 ก้อนที่ฉันเก็บเป็นค่าคุ้มครอง รวมแล้วมีมูลค่าราว 1,500 ก้อน...”
“ส่วนชั้นที่สาม...”
ไป๋เยวียนในฐานะหัวหน้าทีมเริ่มรวบรวมรายการรางวัล
ส่วนหวางชิงกับอีกสองคนก็คอยช่วยเสริม ตรวจดูว่ามีผลประโยชน์อะไรตกหล่นไปหรือไม่
ครู่หนึ่ง ไป๋เยวียนก็กล่าวช้า ๆ ว่า
“ไม่นับของของลุงรอง รวมแล้วพวกเราได้คริสตัลผีประมาณ 8,500 ก้อน ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”
“ประมาณนั้น”
หวางชิงกับอีกสองคนพยักหน้า
เรื่องเดียวที่น่าเสียดายก็คือ ผีดุร้ายตัวที่พ่อของหวางชิงสังหารไม่ได้ทิ้งอะไรไว้เลย ถูกวิญญาณแค้นของโรงพยาบาลกลืนกินไปจนหมด...
“ตอนนี้มาคิดมูลค่าของพวกนี้กัน...”
ไป๋เยวียนหยิบของขวัญทั้งหมดที่ลุงรองมอบให้เขาออกมา
ในนั้นมีเสื้อกาวน์สีขาวหนึ่งตัว บัตรประจำตัวผู้อำนวยการโรงพยาบาลหนึ่งใบ หัวใจผีหนึ่งดวง และคริสตัลผีดั้งเดิมก้อนใหญ่หนึ่งก้อน...
แน่นอนว่ายังไม่ได้รวมโรงพยาบาลผีจิตที่ไป๋เยวียนได้รับมาด้วย!