“เป็นอะไรไป?”
ขณะนั้น หวางชิงเห็นสายตาของทุกคนเริ่มแปลกไปเล็กน้อย ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่า
หรือเขาเรียกราคาแพงเกินไป?
ดวงตากลอกไปมา ก่อนจะเกาหัวแล้วลองหยั่งเชิงจางชิงเต้า
“งั้น... เพิ่มคริสตัลผีอีก 25 ก้อนดีไหม?”
“อื้อ ๆ~~~”
ทันทีที่พูดจบ ไป๋เยวียนกับโจวหานก็ตรงเข้ามาปิดปากเขาไว้
“นี่แกเล่นบ้าอะไรอยู่เนี่ย?!”
ไป๋เยวียนถลึงตาใส่หวางชิง ก่อนจะหันไปพูดกับหัวหน้ากรม
“หัวหน้ากรมครับ เมื่อเช้าเขาลืมกินยา อย่าไปถือสาเลย...”
เขากลัวจริง ๆ ว่าจางชิงเต้าจะตอบตกลงทันที...
สรุปแล้วพวกเขาผ่านภารกิจที่ยากขนาดนี้มา สุดท้ายกลับได้คริสตัลผีเพิ่มแค่ 50 ก้อนอย่างนั้นหรือ?
นี่มันเหลวไหลสิ้นดี...
“...”
จางชิงเต้ามองทั้งสามคน แววตาปรากฏรอยยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะถามว่า
“แล้วนายลืมกินยาหรือเปล่า?”
“ผมไม่ลืมแน่นอน!”
ไป๋เยวียนตอบกลับแทบจะทันทีโดยไม่ลังเล
แต่ไม่นานเขาก็รู้ตัว ทว่าไม่ได้เถียงอะไร เพราะเขาชอบกินยาจริง ๆ...
“เอาอย่างนี้...”
จางชิงเต้ายิ้มแล้วเอ่ยว่า
“ในเมื่อพวกคุณให้รางวัลที่แน่ชัดไม่ได้ งั้นให้ผมเป็นคนกำหนดดีไหม?”
“กำหนดได้ครับ! ได้ครับ!”
โจวหานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สะดุ้ง รีบพูดขึ้น
โอกาสแบบนี้ แน่นอนว่าต้องคว้าไว้ด้วยตัวเอง...
ถ้าจางชิงเต้าเป็นคนพูดเอง พวกเขาก็คงไม่มีสิทธิ์แก้ไขอะไรแล้ว
“งั้นก็พูดตัวเลขมา!”
จางชิงเต้ายักไหล่ พูดอย่างไม่ใส่ใจ
ไป๋เยวียนลากหวางชิงออกไปทันทีเพื่อกันไม่ให้พูดจาเหลวไหล พร้อมส่งสายตาบอกให้โจวหานเป็นคนจัดการต่อ