ไป๋เยวียนไม่รู้เลยว่าเจียงเหวินเซวียนจับตาดูเขาอยู่ ยังคงเดินทอดน่องไปตามถนนคนภูตวิญญาณอย่างสบายอารมณ์
น่าเสียดายที่
เขาถามร้านรวงไปกว่าสิบแห่งแล้ว แต่ก็ยังไม่เจอของที่ต้องการ
สัญญาลี้ลับนั้นมีขาย แถมยังมีถึงสามฉบับ ทว่าทั้งหมดเป็นระดับหนึ่งอักขระ จึงไม่มีประโยชน์กับทีมของพวกเขา
ไม่นานเขาก็เดินทั่วถนนเส้นนี้แล้ว แต่ไม่มีสัญญาลี้ลับระดับสองอักขระวางขายเลย
“ของแบบนี้มีน้อยเกินไปหรือไงนะ...”
เขายืนอยู่ตรงหัวถนน พึมพำกับตัวเอง
“ไปเดินดูเขตอื่นอีกหน่อยดีกว่า...”
ตอนนี้กรมลี้ลับแบ่งถนนคนภูตวิญญาณออกเป็นสี่เขตซื้อขาย ได้แก่ เขตที่บรรดาขุมกำลังชั้นยอดทำการค้า เขตของขุมกำลังขนาดกลางและเล็ก เขตที่คนภูตวิญญาณทั่วไปครอบครอง
ส่วนเขตสุดท้ายเป็นพื้นที่ที่ผู้ฝึกตนอิสระตั้งแผงลอยซื้อขายกันเอง จึงเรียกกันว่าตลาดเสรี
สำหรับพื้นที่ตรงกลางระหว่างทั้งสี่เขตนั้น กรมลี้ลับเป็นผู้ครอบครอง ใช้รับซื้อทรัพยากรลี้ลับนานาชนิดเป็นหลัก
แม้ราคาที่กรมลี้ลับเสนอจะสู้หกขุมกำลังชั้นยอดไม่ได้ แต่ก็ให้คะแนนของกรมลี้ลับเป็นการตอบแทน ซึ่งใช้แลกทรัพยากรได้ อีกทั้งยังได้รับสิทธิประโยชน์ต่าง ๆ จากกรมลี้ลับ นับเป็นข้อได้เปรียบเฉพาะตัวอย่างหนึ่ง
ถนนที่ไป๋เยวียนเพิ่งเดินดูมาเป็นเขตของบรรดาขุมกำลังชั้นยอด
ตามหลักแล้ว สินค้าของหกขุมกำลังชั้นยอดย่อมมีครบครันที่สุด อีกสามเขตคงหาของแบบเดียวกันได้ยาก