“น่าเสียดาย พวกนายกลืนยาเม็ดนี้เข้าไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก…”
ไป๋เยวียนส่ายหน้า แววตาฉายความเสียดายอยู่บ้าง
ก่อนหน้านี้เขาคิดจะขายยาเม็ดให้คนอื่น แต่ปรากฏว่ามีเพียงเขาที่กินแล้วได้ผล คนอื่นกินเข้าไปก็เท่ากับเสียยาเปล่า…
“ไม่น่าเสียดายหรอก ไม่น่าเสียดาย”
หานอวี่ยิ้มแห้ง ๆ พลางโบกมือรัว
ถึงเธอจะยอมรับชื่อ[โรงพยาบาล]ได้ แต่ก็ยังทำใจยอมรับการกินยาแบบนี้ไม่ไหวจริง ๆ…
ในตอนนั้นเอง
สีหน้าของทั้งสามพลันชะงัก พวกเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายผิดปกติบางอย่างจากตัวไป๋เยวียน
“หืม?”
หานอวี่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อว่า
“นายแข็งแกร่งขึ้นแล้วเหรอ?!”
“แปลกตรงไหน?”
ไป๋เยวียนส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“ฉันบอกตั้งนานแล้วว่าฉันกินยาแล้วแข็งแกร่งขึ้น พวกนายไม่เชื่อกันเองไม่ใช่หรือไง?”
“……”
หานอวี่เงียบกริบ เรื่องแบบนี้เป็นใครก็คงไม่ค่อยอยากเชื่อหรอก…
“นี่มันไม่เข้ากับวิญญาณวิทยาเลย…”
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ชั่วขณะหนึ่งยังนึกไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่…
“นี่แหละวิธีที่ทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น…”
ไป๋เยวียนยักไหล่ ไม่คิดปิดบังอะไร เอ่ยตรง ๆ ว่า
“ผีที่ฉันกลืนกินจะถูกนำไปหลอมเป็นยาเม็ดสารพัดชนิด เอาไว้เพิ่มพลังต่อสู้ของฉันได้…”
“ง่ายแล้วก็ตรงไปตรงมาขนาดนั้นเลย?”
หานอวี่อ้าปากค้าง แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ดูจากระดับความแข็งแกร่งที่อีกฝ่ายเพิ่มขึ้นแล้ว ความเร็วในการเติบโตก็ไม่ได้ชักช้าเลยสักนิด…
คนภูตวิญญาณทั่วไปอยากแข็งแกร่งขึ้น ก็ต้องพยายามหาทรัพยากร ฝึกฝนอย่างสุดกำลัง ค่อย ๆ ก้าวไปทีละขั้น
แต่หมอนี่ดูเหมือนกำลังใช้ทางลัด…
“ก็แน่นอนอยู่แล้ว”