ไม่นานนัก
ภายใต้เปลวเพลิงผีสีดำ ร่างของเจี่ยหยวนถูกเผาไหม้อย่างต่อเนื่อง จนไม่อาจขัดขืนได้เลยแม้แต่น้อย...
“ไป๋เยวียน แกคอยดูเถอะ...”
เจี่ยหยวนในกองเพลิงจ้องไป๋เยวียนด้วยสายตาอาฆาต
“ยมโลกกำลังรออยู่ใช่ไหม?”
หวางชิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เลิกคิ้ว ดวงตาฉายแววเย้ยหยัน
เสียงกรีดร้องดังขึ้น ร่างของเจี่ยหยวนก็ถูกเผาจนหมดสิ้น ไม่มีทางพ่นกระดาษขาวออกจากปากได้อีก
ถึงอย่างไร การซ้อนตุ๊กตาก็ย่อมมีขีดจำกัด...
เพียงพริบตา บนพื้นก็เหลือเพียงกระดาษเปื้อนเลือดแผ่นหนึ่ง ก่อนมันจะแตกสลายไปเอง กลายเป็นเศษกระดาษปลิวว่อนแล้วหายไป...
“หืม?”
แววประหลาดใจวาบขึ้นในดวงตาของหลินต้าหยวน ก่อนเขาจะกล่าวว่า
“ระวังหน่อย ร่างจริงของมันยังไม่ตาย...”
“ยังเป็นร่างแยกตุ๊กตากระดาษอีกหรือ?”
สีหน้าของไป๋เยวียนและคนอื่น ๆ เปลี่ยนไป ต่างรู้สึกประหลาดใจอยู่ในใจ
ไม่ต้องพูดถึงพลังที่แท้จริงของเจี่ยหยวน แค่ทักษะเอาชีวิตรอดของมันก็รับมือได้ยากเหลือเกินแล้ว
ฆ่าไม่ตายเหมือนแมลงสาบจริง ๆ...
ในตอนนั้นเอง
หลินต้าหยวนไอออกมาสองสามครั้ง เปลวเพลิงที่ลุกไหม้บนร่างพลันสั่นไหว ราวกับจะดับลงได้ทุกเมื่อ...
เปลวเพลิงผีคือวัตถุผีร่วมกำเนิดของเขา หากมันดับลง ก็หมายความว่าชีวิตของเขามาถึงจุดสิ้นสุด...
“ลุงรอง!”
ไป๋เยวียนหน้าเปลี่ยน รีบตะโกนเรียก
“ไม่เป็นไร”
หลินต้าหยวนส่ายหน้า แล้วหันไปมองหญิงชราที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนถามว่า
“ต้องจัดการเธอไหม?”
เขาดูออกว่าไป๋เยวียนกับหวางชิงและคนอื่น ๆ อยู่ทีมเดียวกัน ส่วนหญิงชราเป็นมิตรหรือศัตรูนั้น เขายังมองไม่ออก