พ่อของหวางชิงมองหลินต้าหยวนลึกซึ้ง ก่อนเอ่ยช้า ๆ ว่า
“ฉันเหลือเวลาไม่มากแล้ว จะคุ้มครองพวกเธอเป็นครั้งสุดท้าย…”
“หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น อย่าลังเล รีบหนีไปทันที!”
สิ้นเสียง ร่างของเขาก็สลายหายไปจนหมด เหลือเพียงแสงสีทองเจิดจ้าสายหนึ่ง คอยปกป้องทุกคนจากอิทธิพลของเขตผี[คลุ้มคลั่ง]…
เห็นได้ชัดว่าพลังของพ่อของหวางชิงหมดลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว!
ทุกคนไม่ได้รู้สึกประหลาดใจนัก อย่างไรเสียก่อนหน้านี้อีกฝ่ายก็ใกล้จะสลายไปเต็มทีแล้ว
เวลานี้ สายตาของพวกเขามองไปยังหลินต้าหยวนที่กำลังลุกไหม้อยู่ไกลออกไป
เปลวไฟรอบด้านยังคงลุกโชน แต่กลับไม่ทำอันตรายพวกเขาอีกแม้แต่น้อย
เห็นได้ชัดว่าหลินต้าหยวนกลับมาควบคุมร่างกายได้แล้ว…
“ลุงรอง…”
แววตาของไป๋เยวียนซับซ้อนชวนใจหาย ชั่วขณะหนึ่งเขาไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี
เขาไม่ได้พบอีกฝ่ายมาสิบกว่าปี เดิมทีคิดว่าจะได้กลับมาพบกันอีกครั้ง
แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นการจากลาตลอดกาล…
หากหลินต้าหยวนยังคงเป็นผีดุร้าย ไป๋เยวียนก็อาจปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมาได้ในอนาคต
แต่เวลานี้หลินต้าหยวนกลับเลือกจบชีวิตตัวเอง นับว่าตัดหนทางรอดของตนเองจนสิ้น…
“ฉันไม่อยากเป็นผีอีกแล้ว…”
แม้สีหน้าของหลินต้าหยวนจะเจ็บปวด แต่เขายังคงมีสติ เอ่ยช้า ๆ ว่า
“บาปจากการฆ่าฟันที่ฉันก่อไว้หนักหนาเกินพอแล้ว หากทำต่อไป ฉันเองก็ไม่รู้จะเผชิญหน้ากับบรรพบุรุษได้อย่างไร…”
“ถือเสียว่าเป็นการไถ่บาปครั้งสุดท้ายของฉัน…”
“……”
ไป๋เยวียนเงียบงัน ไม่เอ่ยอะไรอีก
“ไอ้เด็กแสบ…”