“พวกนายสองคนนี่พูดเหลวไหลเก่งจริง ๆ...”
ในเวลานี้ ไป๋เยวียนอดยิ้มกว้างไม่ได้ ความรู้สึกหนักอึ้งในใจก็ดีขึ้นไม่น้อย
เห็นได้ชัดว่าเพราะไป๋เยวียน ทั้งสองคนจึงเข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด ไม่เอ่ยถึงการแบ่งของที่ริบมาได้ แต่กลับหยอกล้อกันแทน
“ภารกิจโรงพยาบาลยากขนาดนี้ พวกเรายังทำสำเร็จได้อย่างสมบูรณ์แบบ”
ไป๋เยวียนปรับอารมณ์ให้เข้าที่ ก่อนเอ่ยขึ้นก่อนว่า
“พวกเราพักกันสักวัน พรุ่งนี้ค่อยกลับสำนักศึกษาไปรับรางวัล”
“ได้!”
พอได้ยินเช่นนี้ หวางชิงกับโจวหานก็เผยรอยยิ้มออกมา
แต่ในจังหวะนั้นเอง
จู่ ๆ เลือดก็ปรากฏขึ้นบนแก้มของไป๋เยวียน สีหน้าของทั้งสามคนชะงักงันไปพร้อมกัน
“หืม?”
สีหน้าของไป๋เยวียนเปลี่ยนไปฉับพลัน เขาหันขวับไปมองหานอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ
เลือดที่กระอักออกมาเมื่อครู่นี้ เป็นของอีกฝ่ายที่จู่ ๆ ก็พ่นออกมา!
หานอวี่ซึ่งก่อนหน้านี้ไร้บาดแผล บัดนี้กลับมีบาดแผลเต็มตัว
ร่างกายของเธอมีบาดแผลอยู่ทั่ว เลือดจำนวนมากทะลักออกมา จนร่างทั้งร่างกลายเป็นมนุษย์เลือด ภาพนั้นชวนให้ผู้พบเห็นหวาดผวา
“หานอวี่ เกิดอะไรขึ้น?!”
ทั้งสามรีบเข้ามาล้อมเธอไว้ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล
พวกเขาไม่คิดเลยว่า ทั้งที่เหตุการณ์โรงพยาบาลจบลงแล้ว หานอวี่กลับบาดเจ็บสาหัสขึ้นมาในพริบตา
หานอวี่พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าดวงตากลับปิดลงทันที แล้วหมดสติไป
“หานอวี่!”
ไป๋เยวียนรีบประคองเธอไว้ แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ปลุกให้ตื่นไม่ได้