“ลงไปดูก่อนเถอะ!”
สวี่อี้ถอนหายใจ แล้วหันหลังเดินเข้าไปในซากร้านกาแฟข้างทาง
ไม่นาน ทั้งสองก็พบทางเข้า ก่อนมุ่งตรงไปยังฐานที่มั่น
“บัดซบ! นี่มันเรื่องที่คนทำกันได้หรือไง?!”
ขณะนี้
ทั้งสองยืนอยู่ตรงทางเข้าของเมืองเล็ก ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและตกตะลึง
ฐานที่มั่นซึ่งเคยคุ้นตา บัดนี้กลับว่างเปล่า สมาชิกในสภา ข้อมูลอันล้ำค่า แม้แต่เศษซากอาคารก็หายไปหมด...
สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงหลุมขนาดมหึมา...
“แม่งเอ๊ย นี่โดนระเบิดนิวเคลียร์จริง ๆ หรือไง?!”
สวี่อี้อดสบถด่าไม่ได้ หัวใจสั่นสะท้าน
นี่ไม่ใช่แค่ระเบิดนิวเคลียร์ธรรมดา แต่เป็นระเบิดนิวเคลียร์ลี้ลับ...
ถึงอย่างไร ด้วยความสามารถในการป้องกันของฐานที่มั่น ต่อให้เป็นระเบิดนิวเคลียร์จริง ๆ ก็ยังต้านไว้ได้ ไม่มีทางถูกทำลายจนสิ้นซากขนาดนี้...
“บัดซบ!”
แววโกรธเกรี้ยววาบผ่านดวงตาของชายสวมหน้ากาก เขาหันขวับเตรียมจากไป...
สวี่อี้ขยับสีหน้า ก่อนคว้ามืออีกฝ่ายไว้ทันที
“จะไปไหน?!”
“ก็ไปฆ่าพวกนั้นน่ะสิ!”
ชายคนนั้นเอ่ยเสียงเย็นชา
“ทำให้สภาจ้าวโลกาของเราเสียหายขนาดนี้ จะไม่ให้พวกมันชดใช้ด้วยเลือดได้อย่างไร?!”
“คำแนะนำของฉันคือ อย่าไปตายเปล่า...”
สวี่อี้ส่ายหน้า พลางมองคราบเลือดบนร่าง แววตาเผยความหดหู่
“หืม?”
ชายวัยกลางคนชะงักไป ก่อนหันมองผีดุร้ายในชุดเกราะที่ยืนอยู่ข้างสวี่อี้
เพิ่งสังเกตตอนนี้เองว่า ข้างกายอีกฝ่ายเหลือผีดุร้ายอยู่เพียงตนเดียว?