ไม่นานนัก
จางชิงเต้าพาไป๋เยวียนกับอีกสามคนกลับมาถึงสำนักศึกษา
“เร็วจริง ๆ...”
แววอิจฉาปรากฏขึ้นเล็กน้อยในดวงตาของไป๋เยวียน เขาเอ่ยว่า
“อาจารย์ใหญ่ ถ้าท่านไปส่งพัสดุ ความเร็วคงสุดยอดไปเลย!”
“??”
จางชิงเต้าเหลือบมองเขา
มีความเร็วขนาดนี้ แต่กลับเลือกไปส่งพัสดุเนี่ยนะ?
หมอนี่ไปเจออะไรมาถึงได้แม้แต่ตอนฝันยังระมัดระวังตัวขนาดนี้...
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนถามเข้าประเด็นว่า “แล้วฐานที่มั่นของสภาจ้าวโลกาได้อะไรมาบ้าง?”
“อืม...”
ไป๋เยวียนทั้งสี่แทบไม่ต้องคิด ก่อนตอบพร้อมกันว่า
“คริสตัลผีมูลค่ากว่าสองหมื่น...”
ทันทีที่พูดจบ ทั้งสี่พลันสะดุ้ง สีหน้าเปลี่ยนไป จากนั้นก็หันมามองหน้ากัน
พวกเขากลายเป็นคนซื่อตรงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน...
ไม่ชอบมาพากล เมื่อครู่เหมือนพวกเขาจะโดนภาพลวงตาเข้าให้แล้ว?!
“ไม่เลว...”
จางชิงเต้าคลี่ยิ้มพลางกล่าวว่า “ถึงจะชดเชยความเสียหายที่กรมลี้ลับเคยได้รับไม่ได้ แต่ทำลายข้อมูลของพวกมันได้ก็นับว่าให้พวกมันชดใช้แล้ว...”
“หัวหน้ากรม เอ่อ...ค่าเหนื่อยของพวกเราล่ะครับ...”
ไป๋เยวียนเกาศีรษะ แล้วพูดเข้าประเด็นตรง ๆ
พวกเขาทำงานกันมาทั้งคืน อย่างไรก็ควรได้อะไรติดมือกลับไปบ้าง...
ในเวลานั้นเอง หวางชิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า
“เหล่าไป๋ การกำจัดองค์กรอาชญากรเป็นหน้าที่ที่พวกเราต้องทำ จะไปขอของจากอาจารย์ใหญ่ได้ยังไง?!”
“??”
คราวนี้จางชิงเต้าถึงกับชะงักไปก่อนใคร
นี่ไม่เหมือนคำพูดของหวางชิงเลยสักนิด...