ขณะนี้ หวางชิงยังคงปกปิดความตื่นตะลึงในใจไม่มิด เขาวิ่งสุดชีวิตไปพลางถามไปพลาง:
“ตาเฒ่าไป๋ นายไปเอาของสิ่งนี้มาจากไหน?!”
ในฐานะคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหวาง แม้เขาจะไม่มีพรสวรรค์ด้านการค้าสักเท่าไร แต่ก็เคยเห็นทรัพยากรและอุปกรณ์ลี้ลับมาหลากหลาย จึงนับว่ามีประสบการณ์กว้างขวาง
แต่ดาวทะเลยักษ์สีเลือดที่ไป๋เยวียนโยนออกมา เขากลับไม่เคยเห็นมาก่อน กระทั่งได้ยินก็ยังไม่เคย!
หรือว่ากรมลี้ลับจะวิจัยระเบิดนิวเคลียร์ฉบับลี้ลับขึ้นมาได้แล้ว?
แต่ก็ไม่ถูกนี่นา
ถ้ากรมลี้ลับเป็นผู้สร้างขึ้นมา แล้วทำไมถึงให้ไป๋เยวียนเป็นคนแรกที่ได้ใช้ล่ะ?
ตอนนี้หวางชิงถึงกับมึนงงไปหมด
หานอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ไม่ต่างกัน
เธอจ้องไป๋เยวียนไม่วางตา รู้สึกว่าหมอนี่ลึกลับเกินไปจริง ๆ...
ถึงขั้นเริ่มเชื่อแล้วว่าตระกูลไป๋มีอยู่จริง...
“ก็แค่ของชิ้นเล็ก ๆ ที่ฉันทดลองทำเองน่ะ...”
ไป๋เยวียนเลิกคิ้ว
เดิมทีเขาคิดจะบอกว่าได้มาโดยบังเอิญ แต่พอนึกว่าต่อไปคงต้องโยนยาเม็ดศิลปะอีกหลายครั้ง จึงเปลี่ยนคำพูดเสียใหม่
“เจ้าทดลองทำเอง?”
หวางชิงกับคนอื่น ๆ สีหน้าเปลี่ยนไป ก่อนจะพากันมองเขาด้วยแววตาเคลือบแคลง
ถ้าแกมีฝีมือขนาดนั้น ยังต้องลงมือฆ่าผีด้วยตัวเองอีกหรือไง?
“ไม่ใช่ พวกเจ้ามองอะไรกัน?”
มุมปากไป๋เยวียนกระตุก เขากล่าวว่า:
“ไม่เชื่อฉันหรือไง?”
“เชื่อกับผีน่ะสิ พูดได้แค่ว่า สงสัยไว้ก่อนแล้วค่อยสงสัยต่อ!”