เวลาสิบวันผ่านไปในพริบตา
ช่วงนั้นเอง คนภูตวิญญาณในประเทศต้าเซี่ยสังเกตเห็นเรื่องผิดปกติอย่างหนึ่ง นั่นคืองานของกรมลี้ลับหายไปเป็นจำนวนมากในช่วงนี้...
เพราะค่ำคืนลี้ลับครั้งที่สอง ทำให้มีผีดุร้ายปรากฏขึ้นจำนวนมาก งานลี้ลับจึงมีให้ทำไม่รู้จบ
แต่ช่วงนี้งานกลับหายไปเป็นจำนวนมาก ถึงขั้นมีคนภูตวิญญาณไม่น้อยที่ไม่มีงานให้รับ!
เมื่อเผชิญกับสถานการณ์ประหลาดเช่นนี้ ผู้คนต่างมึนงง บางคนถึงกับสงสัยว่าผีดุร้ายพากันไปยังประเทศหรือขุมกำลังอื่น...
แต่มีเพียงคนของกรมลี้ลับเท่านั้นที่รู้ว่า งานเหล่านี้ถูกคนคนเดียวจัดการไปหมดแล้ว...
“เรียบร้อย!”
ไป๋เยวียนมองผีดุร้ายที่บาดเจ็บสาหัสจนใกล้ตายตรงหน้า แววตาปรากฏรอยยิ้ม
หน้ากากผีปรากฏขึ้นฉับพลัน แล้วอ้าปากกลืนผีดุร้ายตรงหน้าเข้าไปคำเดียว
“หืม?”
ทันใดนั้น ไป๋เยวียนก็ชะงัก สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนหันไปมองอีกทาง
ผีดุร้ายระดับสามอักขระตนหนึ่งกำลังมีสีหน้าหวาดผวา ค่อย ๆ พยายามหนีออกจากที่นี่อย่างระมัดระวัง แต่ไป๋เยวียนจับสัมผัสของมันได้เสียก่อน
ชั่วพริบตา
มันกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว พยายามหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
“วิ่งเองช้าเกินไปแล้ว ฉันจะไปส่งแกเอง...”
เสียงของไป๋เยวียนดังก้องไปทั่วบริเวณ ทำให้ความหวาดกลัวในใจของผีดุร้ายยิ่งทวีขึ้น
มันได้เห็นกับตาแล้วว่ามนุษย์ตรงหน้าผิดมนุษย์มนาเพียงใด ไม่มีผีดุร้ายตนไหนทนหมัดของเขาได้เลย...
ตูม!
ในจังหวะนั้นเอง หมัดใหญ่เท่ากระสอบก็พุ่งกระแทกออกไป ซัดเข้าที่ศีรษะของผีดุร้ายอย่างจัง!