“เป็นเช่นนี้เอง...”
ไป๋เยวียนเข้าใจเหตุผลนี้ได้ในทันที
การไล่ล่าสังหารผีดุร้ายอย่างกว้างขวางเช่นนี้ แม้จะช่วยชีวิตผู้คนได้ชั่วคราว แต่ในอนาคตอาจกลายเป็นการทำร้ายคนจำนวนมากโดยไม่รู้ตัว...
“ที่เธอสังหารผีดุร้ายระดับต่ำพวกนั้น เพราะต้องการอะไรบางอย่างใช่ไหม?”
สีหน้าจางชิงเต้าขยับเล็กน้อย แววตาฉายแววคาดเดา
ไป๋เยวียนใจไหววูบ ก่อนจะพยักหน้ายอมรับโดยไม่ปิดบัง
เขาทำไปเพื่อให้ได้เหรียญผีมาแท้ ๆ
ส่วนรางวัลจากภารกิจหรือของที่ริบได้จากผีดุร้าย ล้วนมีค่าสำหรับเขาเพียงน้อยนิด นี่จึงเป็นเหตุผลที่คนภูตวิญญาณระดับสูงส่วนใหญ่มักไม่รับภารกิจลี้ลับระดับต่ำ
“ตอนนี้เธอฆ่าผีไปมากพอแล้ว”
จางชิงเต้าเอ่ยขึ้นว่า
“หากยังฆ่าต่อไป จะทำลายสมดุลระหว่างผีดุร้ายกับคนภูตวิญญาณ”
หากเป็นช่วงเวลาพิเศษอย่างค่ำคืนลี้ลับ จะสังหารผีดุร้ายมากแค่ไหนก็ไม่สำคัญ
แต่ตอนนี้ หากไล่ล่าสังหารกันอย่างกว้างขวาง ก็มีแต่จะทำให้คนภูตวิญญาณจำนวนมากไม่มีภารกิจให้รับ นอกจากจะเสียช่องทางในการหาทรัพยากรลี้ลับแล้ว พวกเขายังขาดโอกาสฝึกฝนฝีมือการต่อสู้จริงอีกด้วย
“ผมเข้าใจแล้ว”
ไป๋เยวียนพยักหน้า และไม่ได้คิดจะฆ่าผีต่อ
เมื่อเห็นเช่นนั้น จางชิงเต้าก็โล่งใจ ก่อนเอ่ยว่า
“เธอกลับสำนักศึกษาไปก่อนเถอะ ฉันจองตั๋วเครื่องบินให้เธอไว้สำหรับมะรืนนี้แล้ว ถึงเวลาเธอก็ตามไปแคว้นต้าเฉียนได้เลย”
เขากลัวจริง ๆ ว่าไป๋เยวียนจะคิดฆ่าต่อไปไม่หยุด ถึงตอนนั้นคนภูตวิญญาณคนอื่นจะเอาอะไรไปเล่นกันเล่า...