“เอาละ การแข่งขันน่าจะเริ่มในอีกประมาณครึ่งเดือน ช่วงนี้เธอพักผ่อนสักหน่อยได้”
จางชิงเต้าเอ่ยขึ้นว่า
“ช่วงนี้ฉันคงไม่ได้อยู่ที่สำนักศึกษา หากมีเรื่องอะไรก็ไปหาศิษย์พี่ของฉัน!”
กล่าวจบ ร่างของเขาก็ค่อย ๆ โปร่งใส ราวกับพร้อมจะจากไปได้ทุกเมื่อ
“อาจารย์ รอก่อนขอรับ”
ไป๋เยวียนเอ่ยถาม “หานอวี่จะยังไม่เป็นไรใช่ไหมขอรับ?”
“วางใจเถอะ เธออยู่ในภาพมายาของฉัน ต่อให้กลืนกินวัตถุผีร่วมกำเนิดของศพหญิงตนนั้นไม่ได้ ภายในสองเดือนนี้ก็ไม่มีอันตรายถึงชีวิต”
กล่าวจบ จางชิงเต้าก็หายวับไปจากที่เดิม...
“สองเดือน...”
ไป๋เยวียนลูบคาง พลางพึมพำกับตัวเองว่า
“แค่นั้นย่อมพอแน่”
การแข่งขันแลกเปลี่ยนเรื่องลี้ลับจะเริ่มขึ้นในอีกครึ่งเดือน และคงกินเวลาไม่กี่วันเท่านั้น เขามีเวลาพอจะพาสิ่งของลี้ลับกลับมาอย่างแน่นอน
เขามองหานอวี่ที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น ก่อนพึมพำกับตัวเองว่า
“หานอวี่ อดทนไว้อีกหน่อย...”
กล่าวจบ เขาก็ออกจากที่นี่ไปทันที
หลังจากเขาจากไป หอพักของหานอวี่ก็ถูกพลังลี้ลับประหลาดสายหนึ่งปกคลุม ไม่มีใครสามารถบุกรุกเข้าไปได้ นี่เป็นฝีมือของจางชิงเต้าอย่างไม่ต้องสงสัย
ไป๋เยวียนเหลือบมอง ก่อนเตรียมกลับหอพักของตัวเอง
“พี่ไป๋!”
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“หืม?”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้มแล้วเอ่ยว่า
“เสี่ยวหาน”
เห็นโจวหานเร่งฝีเท้ามาถึงข้างกาย เขาก็ถามว่า