“พูดตามตรง พวกเราต้องขอบคุณพวกมันจริง ๆ ทั้งช่วยเติมพลังชีวิตให้เสี่ยวหาน แถมยังทำให้พวกเราได้เงินพิเศษอีกด้วย”
หวางชิงยิ้มแย้ม อารมณ์ดีไม่แพ้กัน
คนที่กล้ามาหาเรื่องพวกเขา ล้วนเป็นยอดฝีมือในหมู่คนภูตวิญญาณ อุปกรณ์ลี้ลับที่แต่ละคนใช้ไม่ใช่ของธรรมดาเลย
คนภูตวิญญาณหนึ่งคนยังมีค่ามากกว่าผีดุร้ายในระดับเดียวกันเสียอีก...
“ก็จริง”
ไป๋เยวียนพยักหน้า ในใจกลับแอบคาดหวังว่าจะมีคนภูตวิญญาณมาหาถึงที่อีกมาก ๆ
อย่างไรเสีย การฆ่าคนนั้นง่ายกว่าการฆ่าผีเยอะ...
“แต่ทรัพยากรลี้ลับของพวกเรายังไม่พออยู่ดี...”
หวางชิงนึกอะไรขึ้นได้ จึงเอ่ยอย่างจนใจว่า
“ตอนนี้ค่ำคืนลี้ลับอาจมาเยือนได้ทุกเมื่อ แต่พวกเราเก็บคริสตัลผีไว้ได้แค่แปดหมื่นกว่าเม็ด ถ้าจะวางกับดักลี้ลับตามที่คาดการณ์ไว้ อย่างน้อยต้องใช้คริสตัลผีถึงหนึ่งแสนสองหมื่นเม็ด...”
ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา พวกเขาสะสมทรัพยากรมูลค่ากว่าคริสตัลผีแปดหมื่นเม็ดได้ นับเป็นความเร็วที่ทำให้ผู้คนมากมายต้องตกตะลึงแล้ว
แต่น่าเสียดาย...
เมื่อเทียบกับเป้าหมาย ยังขาดอยู่อีกไม่น้อย...
ทั้งที่มีคนภูตวิญญาณมากมายมาให้ฆ่าถึงที่ หากพึ่งพาแต่การฆ่าผีดุร้าย ทรัพยากรของพวกเขาคงยิ่งน้อยกว่านี้...
“คงต้องหาทางกันหน่อยแล้ว...”
ไป๋เยวียนพยักหน้า พึมพำกับตัวเองว่า
“ถ้าไม่ไหวจริง ๆ พวกเราลองไปยืมจากอาจารย์ใหญ่สักหน่อยดีไหม?”
“ยืมหรือ?”
หานอวี่ชะงักเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า
“แต่ทำไมฉันรู้สึกว่าอาจารย์ใหญ่จนกว่าพวกเราเสียอีก...”
หวางชิงกับโจวหานที่อยู่ข้าง ๆ พยักหน้าเห็นด้วย ต่างก็รู้สึกเช่นเดียวกัน