ภายในโรงพยาบาลร้างแห่งหนึ่ง
ผีดุร้ายตนหนึ่งสวมชุดผู้ป่วยเก่าขาด กำลังตัวสั่นงันงกอยู่ตรงมุมห้อง
กลิ่นอายของมันอ่อนแรง ขณะเดียวกันรอบกายยังมีผีน้อยนับร้อยที่รวมตัวจากเงามืด รายล้อมมันไว้ ราวกับกำลังเปิดฉากตะลุมบอนกันอย่างโหดเหี้ยม...
ไม่ไกลนัก
ชายหนุ่มในเสื้อกาวน์สีขาวคนหนึ่งยืนล้วงกระเป๋าด้วยมือข้างเดียว ส่วนอีกมือถือดาบใหญ่สีดำยาว 50 เมตร ฟาดฟันใส่ผีดุร้ายเบื้องหน้าไม่หยุด
เพียงพริบตา
กลิ่นอายของผีดุร้ายตรงหน้าก็อ่อนแรงลงกว่าเดิม บนร่างเต็มไปด้วยบาดแผล จนไม่มีพลังลี้ลับเหลือพอจะซ่อมแซมตัวเอง
มันกรีดร้องด้วยความจนใจและหวาดกลัว ช่างน่าสังเวชเหลือเกิน
ต้องรู้ก่อนว่า นี่คือผีใหญ่ระดับสามอักขระ อีกทั้งยังอาละวาดในเมืองนี้มานานกว่าครึ่งปี
ใครจะคิดว่าผีดุร้ายตนนี้จะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้...
“ได้เวลากินแล้ว!”
ทันใดนั้น เสียงตื่นเต้นก็ดังขึ้น
ผีดุร้ายพลันมีสีหน้าหวาดผวา คิดจะหันหลังหนี ทว่ากลับไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออีกแล้ว
ชายหนุ่มเบื้องหน้าฉีกยิ้มอย่างตื่นเต้น ก่อนพุ่งเข้ามาหามันพร้อมปลดกระดุมเสื้อกาวน์สีขาว เผยให้เห็นแผงอก
นี่มันไม่ใช่คนโรคจิตแล้วจะเป็นอะไรได้อีก?
แน่นอนว่าสิ่งที่มันหวาดกลัวไม่ใช่คนโรคจิต แต่เป็นตำแหน่งบนหน้าอกของอีกฝ่าย ซึ่งมีหน้ากาผีแปลกประหลาดปรากฏขึ้น...
ความหวาดกลัวโดยสัญชาตญาณผุดขึ้นมา
ผีดุร้ายจ้องหน้ากาผีตรงหน้า ถึงกับอยากยอมสยบเสียเดี๋ยวนั้น