ในเวลานี้ หลิวหมางพาเพื่อนร่วมทีมที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวรีบร้อนมุ่งหน้าลงไปชั้นล่าง
แม้พวกเขาจะอยู่บนชั้นสิบแปด แต่เนื่องจากกำลังลงบันได อีกทั้งคนภูตวิญญาณมีสมรรถภาพร่างกายดี จึงน่าจะออกจากตึกนี้ได้อย่างรวดเร็ว
ทว่าเมื่อลงบันไดไปได้ครู่หนึ่ง
หลิวหมางที่กำลังก้าวเดินพลันเหมือนสังเกตเห็นบางอย่าง จึงหยุดชะงักทันที ก่อนถามว่า
“เหล่าจาง เมื่อครู่เราลงมากี่ชั้นแล้ว?”
ชายที่ถูกเรียกว่าเหล่าจางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบว่า
“น่าจะสี่ห้าชั้นแล้วนะ”
“แล้วทำไมเรายังอยู่ชั้นสิบแปด...”
เสียงของหลิวหมางสั่นเครือเล็กน้อย พลางชี้ไปยังตัวอักษรบนกำแพง ซึ่งเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า ‘18F’
ชั่วพริบตานั้น
สีหน้าเหล่าจางพลันเปลี่ยนไป เขาเอ่ยว่า
“พวกเรา...ยังไม่ได้ลงจากชั้นนี้เลยหรือ?”
ทั้งสองสบตากัน ใบหน้าต่างฉายแววหวาดผวา
เหล่าจางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า “หรือป้ายจะมีปัญหา?”
“ลงต่อไปก่อน!”
หลิวหมางเหลือบมองบันได แล้วตัดสินใจวิ่งลงไปอีกครั้ง
ขณะเดียวกัน พลังลี้ลับในร่างก็แผ่กระจายออกมา เขาเริ่มจับตาความเปลี่ยนแปลงรอบด้าน
ทั้งคู่เป็นคนภูตวิญญาณระดับสองอักขระ ตามเหตุผลแล้ว ผีหลอกวนทางธรรมดาไม่น่าจะส่งผลกับพวกเขาได้...
คราวนี้ทั้งสองไม่สนใจป้ายบอกชั้นบนกำแพงอีก แต่วิ่งลงไปอย่างไม่คิดชีวิต พลางนับขั้นบันไดอยู่ในใจ