“หืม?”
ในขณะนั้น ชายร่างกำยำกับคนภูตวิญญาณจากชาวบ้านอีกสามคนต่างชะงักไป สีหน้าฉายแววประหลาดใจ
พวกเขามองท่าทีของไป๋เยวียนทั้งสี่ คล้ายจะจับสังเกตอะไรบางอย่างได้
ก่อนหน้านี้ไป๋เยวียนกับพวกสื่อสารกันด้วยพลังลี้ลับ พวกเขาจึงไม่รู้ว่าคนเหล่านั้นกำลังหารือเรื่องอะไรกัน
แต่ไป๋เยวียนและคนอื่น ๆ ไม่ได้อธิบาย ต่างหันไปมองทางหนึ่งพร้อมกัน
วินาทีต่อมา
ทั้งสี่ก็เริ่มทำตัวคลุ้มคลั่ง...
พวกเขาหยิบวัตถุผีร่วมกำเนิดของตัวเองออกมา แล้วเริ่มโจมตีไปทั่วทุกทิศทาง
“หืม?!”
ชายร่างกำยำกับพวกพากันสะดุ้ง คิดว่าไป๋เยวียนทั้งสี่จะโจมตีพวกตน จึงรีบตั้งท่าป้องกัน
ทว่าไม่นาน พวกเขาก็เข้าใจสถานการณ์
แม้การโจมตีของไป๋เยวียนกับพวกจะดุเดือดขึ้นเรื่อย ๆ แต่ก็หลบเลี่ยงพวกเขาอยู่ตลอด
เห็นได้ชัดว่าเป้าหมายของอีกฝ่ายคือผีดุร้ายที่ยังไม่ปรากฏตัว!
“คิดจะใช้หมัดมั่ว ๆ ซัดผีดุร้ายให้ตายหรือไง?”
ชายร่างกำยำพลันเข้าใจขึ้นมา
เขากำดาบวงแหวนในมือแน่น แล้วเริ่มโจมตีไปทั่วเช่นกัน หวังจะลองเสี่ยงดูว่าจะฟาดโดนผีดุร้ายหรือไม่...
“หัวหน้าครับ แล้วพวกเราจะเอายังไง...”
หญิงแซ่หลิ่วหันไปมองหัวหน้าของตน
“จะทำอะไรได้ล่ะ ก็โจมตีตามไปสิ!”
ชายชุดดำไม่ลังเล หยิบวัตถุผีร่วมกำเนิดของตัวเองออกมา แล้วเริ่มโจมตีอย่างสะเปะสะปะ
ชั่วขณะนั้น