เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย หันขวับกลับไปทันที ทว่ากลับไม่เห็นเงาผีแม้แต่น้อย
มีเพียงเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมา ตกกระทบร่างของเขาทีละเกล็ด
แม้ตอนนี้จะอยู่ใจกลางยาเม็ดศิลปะ ไป๋เยวียนก็ยังมองเห็นว่าบนเกล็ดหิมะแต่ละเกล็ดมีสีแดงฉานราวเลือด ดูประหลาดชวนขนลุก!
วินาทีถัดมา
ร่างของเขาแตกร้าว ราวกับเครื่องเคลือบ แตกเป็นเสี่ยงจนชวนให้ใจหาย!
ไป๋เยวียนสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดแสนสาหัสทันที ร่างอมตะพลันทำงาน ฝืนต้านทานความเสียหายลี้ลับอันน่าสะพรึงนี้ไว้ได้ชั่วคราว
แต่พลังผีดุร้ายในตัวเขาก็กำลังถูกสูบหายไปอย่างรวดเร็ว
หากไม่รีบสลัดเกล็ดหิมะบนตัวทิ้ง เขาคงตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต
เวลานี้
ไป๋เยวียนกลับไม่สนใจเกล็ดหิมะบนตัว ตะโกนถามแทนว่า
“เสี่ยวหาน อีกนานแค่ไหน!”
ตอนนี้เขาคิดอยู่เพียงอย่างเดียว พอเสี่ยวหานเอาวัตถุผีร่วมกำเนิดกลับมาได้ ก็จะรีบหนีทันที...
ทว่า
คำถามของเขากลับไม่ได้รับคำตอบ ทำให้ใจไป๋เยวียนหนักอึ้ง
เขาหันขวับไปมองทันที
เห็นโจวหานยืนนิ่งอยู่ข้างโลงศพ ไม่ไหวติงราวกับรูปสลัก
ขณะเดียวกัน ไอเย็นเยียบสายแล้วสายเล่ากำลังแผ่ออกจากโลงศพ พุ่งเข้าสู่ร่างของโจวหานไม่ขาดสาย...
“กับดักหรือ?”
ไป๋เยวียนขมวดคิ้ว แค่มองก็เข้าใจได้ทันที
เขาไม่เคยคิดเลยว่าผีตนนี้จะคาดการณ์การมาของพวกเขาไว้ล่วงหน้า ถึงกับซุ่มวางกับดักรอไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ...