แสงสีเหลืองอ่อนสายหนึ่งพาดผ่านขอบฟ้า ก่อนจะไปถึงบริเวณใกล้ใจกลางเมืองและเลือนหายไปในที่สุด
“กลิ่นอายของผีดุร้ายช่างแข็งแกร่งนัก...”
สีหน้าของนักพรตเฒ่าขยับเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ถึงผีดุร้ายจำนวนมากภายในสำนักศึกษาในทันที จนอดสะท้านใจไม่ได้
มือขวาของเขาขยับ แล้วกระดาษยันต์สีน้ำเงินแผ่นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ
วินาทีถัดมา
กระดาษยันต์แตกสลาย กลายเป็นแสงดาวเล็ก ๆ ละลายเข้าไปในดวงตาของนักพรต
ชั่วพริบตา
ดวงตาทั้งสองของเขาก็แผ่กลิ่นอายลี้ลับออกมา พร้อมกับมองเห็นเงาร่างมากมายภายในสำนักศึกษา
“ยังดีที่ผู้บาดเจ็บล้มตายไม่มาก...”
จิตใจของนักพรตเฒ่าขยับวูบ เขารู้จำนวนผู้รอดชีวิตภายในสำนักศึกษาได้ในทันที
ในสายตาของเขา คนส่วนใหญ่ยังมีชีวิตอยู่ แต่ต่างหลบอยู่ในที่ใดที่หนึ่ง คอยตั้งรับอย่างเสียเปรียบ ไม่มีใครคิดบุกโจมตีก่อน และไม่มีใครคิดหนีออกจากสำนักศึกษา
ในตอนนั้นเอง
ดวงตาของเขาขยับวูบ กลิ่นอายจากกระดาษยันต์ก็สลายหายไปทันที
แค่รู้ว่านักศึกษาในสำนักศึกษายังมีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว...
“หิมะนี่มีอะไรแปลก ๆ...”
นักพรตเฒ่ามองหิมะที่ปกคลุมสำนักศึกษา เพียงพริบตาก็ดูออกว่าเป็นวิชาผีของผีดุร้าย!
“มิน่าล่ะถึงไม่มีใครออกจากสำนักศึกษา!”
ภายใต้วิชาผีนี้ ต่อให้เป็นยอดฝีมือขั้นสามอักขระก็อาจออกไปไม่ได้...
“โชคดีที่ขอบเขตการทำลายล้างของผีพวกนี้ไม่กว้าง ไม่อย่างนั้นคงมีคนตายมากกว่านี้...”