“เอ่อ...”
สีหน้าของไป๋เยวียนชะงักไป พลันรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เขาสัมผัสได้ถึงไอสังหารจากคำพูดของอีกฝ่าย จนอดกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้...
แย่แล้ว คงไม่ได้มาล้างแค้นฉันหรอกนะ...
“ท่าน...”
ตอนนี้หวางชิงที่อยู่ข้าง ๆ อยากอธิบายสักหน่อย แต่กลับถูกไป๋เยวียนใช้สายตาปรามไว้เสียก่อน
“ท่านผู้เฒ่า ไอ้นี่เป็นคนโยน!”
ไป๋เยวียนชี้ไปทางผีหิมะแล้วกล่าวว่า
“ตอนนั้นฉันพยายามห้ามสุดชีวิตแล้ว แต่สุดท้ายก็ยังถูกมันทำสำเร็จ ฉันเกลียดตัวเองจริง ๆ!”
“??”
ชั่วพริบตาเดียว
สายตาของหวางชิงทั้งสามคนก็หันมามองพร้อมกัน แววตาเต็มไปด้วยความงุนงง
ผีหิมะที่อยู่เบื้องหน้าก็หันมามองเช่นกัน มันจ้องไป๋เยวียนเขม็ง ราวกับไม่เข้าใจอยู่บ้าง...
เป็นคนยังทำแบบนี้ได้ด้วยหรือ?
ทว่าไป๋เยวียนกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง ไม่มีพิรุธแม้แต่น้อย
ถึงผีหิมะจะมีสติปัญญาอยู่บ้าง แต่ก็สื่อสารกับคนตามปกติไม่ได้
ถ้าไม่โยนความผิดให้มัน แล้วจะให้ใครรับแทนล่ะ...
“แกสมควรตาย...”
แววสังหารวาบขึ้นในดวงตาของนักพรตเฒ่า
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาอยากฆ่าผีดุร้ายตัวหนึ่งถึงเพียงนี้!
เขาสะบัดแขนเสื้อคลุมนักพรต กระดาษยันต์สองแผ่นพลันพุ่งออกมาจากปลายแขนเสื้อ แผ่นหนึ่งสีดำ อีกแผ่นสีขาว ทั้งสองแผ่กลิ่นอายลี้ลับมหาศาล!
“กระดาษยันต์ทรงพลังมาก...”
ไป๋เยวียนและคนอื่น ๆ มีสีหน้าเปลี่ยนไป แววประหลาดใจฉายวาบในดวงตา
“พวกนายออกไปจากที่นี่ก่อน ผีตัวนี้ฉันจะจัดการเอง!”
ใบหน้าของนักพรตเฒ่าเย็นชา ไม่เหลือเค้าความเมตตาอย่างครั้งก่อน ดูท่าเขาจะคิดสังหารมันจริง ๆ!