ในเวลานี้ ไป๋เยวียนเอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า:
“เอ่อ… อาจารย์ ผมจำได้ว่าตอนฆ่าพวกคนภูตวิญญาณขั้นสี่อักขระที่สวนสนุกลี้ลับ ผมไม่ได้สิทธิ์เลือกของรางวัลจากของที่ได้มาครั้งนี้ก่อนหนึ่งชิ้นหรือ?”
เขากะพริบตาปริบ ๆ แล้วจ้องจางชิงเต้าด้วยแววตาไร้เดียงสา
“เดี๋ยวก่อน เจ้าหนู ความจำดีขนาดนี้เชียวหรือ?”
มุมปากของจางชิงเต้ากระตุกเล็กน้อย
ไป๋เยวียนเกาหัวแล้วกล่าวว่า “เอ่อ… ก็ช่วยไม่ได้ ผมฝันถึงเรื่องนี้ทุกวันเลยนี่…”
“……”
จางชิงเต้าส่ายหน้า สีหน้าแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย
จากนั้นอุปกรณ์ลี้ลับระดับห้าอักขระกองใหญ่ก็ปรากฏขึ้น ทั้งหมดมาจากพวกตัวประหลาดเฒ่าของสหพันธ์ระเบียบใหม่…
ไป๋เยวียนกวาดตามองคร่าว ๆ แล้วเอ่ยว่า:
“อาจารย์ ท่านจัดการคนภูตวิญญาณขั้นหกอักขระไปอีกคนไม่ใช่หรือ ไม่ได้รีดไถอะไรจากเขามาบ้างเลยหรือ?”
เขาไม่เชื่อหรอกว่าจางชิงเต้าจะปล่อยอีกฝ่ายไปง่าย ๆ…
“เจ้าหนูนี่ โลภให้มันน้อยหน่อยได้ไหม?”
จางชิงเต้าถลึงตามองเขาแล้วกล่าวว่า:
“อุปกรณ์ขั้นห้าอักขระยังไม่พอใจอีกหรือ ยังอยากได้ของระดับหกอักขระด้วย?”
“อีกไม่นานผมก็เป็นขั้นหกอักขระแล้ว ต้องเตรียมอุปกรณ์ไว้ล่วงหน้าสิ…”
“พอเลย!”
จางชิงเต้าทำปากเบ้าก่อนกล่าวว่า:
“ค่าไถ่ชีวิตที่คนภูตวิญญาณขั้นหกอักขระนั่นจ่ายมาเป็นคริสตัลผี ไม่ใช่อุปกรณ์ลี้ลับ แกคิดว่าอุปกรณ์ขั้นหกอักขระหาซื้อได้ง่ายเหมือนผักกาดหรือไง?”