ไป๋เยวียนสามารถใช้ใบหน้าผีต้านทานความสามารถล่อลวงของแม่น้ำผีได้ แต่คนอื่นอาจไม่ใช่เช่นนั้น
“……”
อวี๋เสียนกำลังจะอ้าปากพูดอะไรสักอย่าง แต่นึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายคือผู้เกี่ยวข้อง จึงพยักหน้าตอบว่า
“ก็ไปเดี๋ยวนี้เลย!”
คณะเดินทางไม่รั้งรอ มุ่งตรงไปยังแม่น้ำผิงอันในตัวเมือง……
……
บริเวณโดยรอบแม่น้ำผิงอันว่างเปล่า ไร้เงาผู้คนเดินเล่น
เมื่อเช้านี้ กรมกิจการความสงบได้วางป้ายเตือนห้ามผู้ใดเข้าใกล้เป็นระยะหลายร้อยเมตรโดยรอบแม่น้ำผิงอัน เห็นได้ชัดว่าหวั่นเกรงจะมีคนกระโดดน้ำอีก
“แม่น้ำสายนี้หรือ?”
คณะของอวี๋เสียนมาถึงบริเวณใกล้เคียงแม่น้ำผิงอัน มองไปยังธารน้ำอันสงบนิ่งเบื้องล่าง
ในเวลานี้บนผิวน้ำกลับไม่เห็นเงาทรงกลมแต่อย่างใด เห็นได้ชัดว่าศีรษะคนยังไม่ลอยขึ้นมา
“เถ้าแก่หวาง มีเรือไหม?”
“มี!”
แม้ทั้งสามคนจะไม่ลงน้ำ แต่เพื่อทำความเข้าใจข้อมูลให้มากขึ้น ก็จำเป็นต้องออกไปกลางแม่น้ำ
คิ้วของไป๋เยวียนขมวดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ
เขามีใบหน้าผีคุ้มครอง ตราบใดที่ไม่เผชิญหน้ากับมันโดยตรง ก็ย่อมไม่มีความเสี่ยงใดๆ
ไม่นาน
คณะก็นั่งเรือเร็วลำหนึ่ง ลอยลำอยู่กลางแม่น้ำผิงอัน
“เจียงน้อย ดูฝีมือเธอแล้ว”
เจียงจื่อยันที่อยู่ข้างๆ พยักหน้า จากนั้นในมือพลันปรากฏเส้นด้ายสีแดงกลุ่มหนึ่ง
เห็นได้ชัดว่าเป็นวัตถุผีร่วมกำเนิดของเธอ!
ทันใดนั้น เส้นสีแดงพลันไหวติ่ง จมดิ่งลงสู่แม่น้ำผิงอัน
เจียงจื่อยันหลับตาลง มือขวากำปลายเส้นด้ายด้านหนึ่งไว้ ราวกับกำลังสัมผัสรับรู้บางสิ่ง