ตูม!
ไป๋เยวียนขับเรือเร็ว พุ่งชนหัวคนที่ลอยล้อมเข้ามาทางด้านล่างอย่างแรง
ระหว่างทางน้ำกระเซ็นกระจาย พูดได้ว่าฝ่าไปอย่างราบรื่นไร้สิ่งกีดขวาง!
“ดูท่าจะไม่ดุอย่างที่คิดนะ…”
เขาเลิกคิ้ว คิดว่าจะมีพลังลี้ลับขัดขวาง แต่กลับผ่านมาง่ายดายเช่นนี้
“หรือว่าความสามารถของแม่น้ำผีมีแค่การล่อลวง?”
ในใจเขาคาดเดา กระทั่งความคิดที่จะลองดีกับมันก็ผุดขึ้นมา
เพราะอย่างไรเขาก็อาศัยใบหน้าผีรักษาสติไว้ได้
ถ้าวัตถุผีระดับนี้ถูกกลืนกิน จะไม่ปรากฏยาชั้นยอดออกมาดอกหรือ?
“ไม่ได้…”
ไม่นาน เขาก็นึกถึงชะตากรรมของหญิงไร้หน้าเมื่อคืนนี้ หยุดความละโมบของตนไว้
ตอนที่ตกลงไปในน้ำ หญิงไร้หน้าก็ฟื้นคืนสติแล้ว แต่ก็ยังยากจะหลุดพ้นจากแม่น้ำผี
ส่วนอวี๋เสียนเมื่อครู่ก็แค่ลงแม่น้ำไปสิบกว่าวินาที ผลคือแทบไม่มีทีท่าดิ้นรน แล้วก็เงียบสนิทไปดื้อๆ
“น้ำในแม่น้ำนี้… อาจมีปัญหา! ลงน้ำไม่ได้!”
เขามองผิวน้ำลึกมืด ไม่ลังเลอีก ขับเรือเร็วมาถึงริมฝั่งอย่างรวดเร็ว
“ช่วงเวลาคับขันยังไงก็ต้องพี่ไป๋มาช่วย…”
เขาส่ายหน้า โยนหวางหลีและเจียงจื่อยันขึ้นฝั่ง ส่วนตัวเองก็กระโดดพรวดขึ้นฝั่งอย่างแรง
“ยังกล้าอีกเรอะ?”
เขาหันกลับไปมอง เห็นหัวคนบนผิวน้ำรายล้อมริมฝั่ง ท่าทางไม่ยอมลดละ
ไป๋เยวียนลงมือฉับพลัน คว้าหัวคนหนึ่งขึ้นมา
ลำบากมาตั้งนาน ต้องได้ค่าตอบแทนแรงงานบ้างสิ…