“……”
หวางหลีมองอีกฝ่ายที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ก็เชื่ออยู่หลายส่วน
“นายน่ะ อย่าขัดขืน!”
พูดจบ หวางหลีสวมถุงมือหนังคน ลูบลงบนไหล่ของไป๋เยวียน
ความรู้สึกเย็นยะเยือกวาบเข้ามาฉับพลัน แล้วแผ่คลุมร่างของไป๋เยวียนทั้งหมด ประหนึ่งกำลังสอดส่องอะไรบางอย่าง
อย่างไรเสีย ใบหน้าผีก็เป็นสิ่งที่เขามองไม่เห็นอยู่ดี
ไม่นาน หวางหลีก็ชักมือกลับ ในใจเชื่อแล้ว
ไม่ใช่เพราะเขามั่นใจในพลังของตน แต่หากอีกฝ่ายเป็นพวกที่แม่น้ำผีส่งมาแจ้งข่าวจริง มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นแค่ลูกสมุนอย่างทาสผี ย่อมไม่มีทางส่งผีดุร้ายระดับสูงมา เพราะมีโอกาสสูญเสีย
“ความเชื่อใจระหว่างมนุษย์ด้วยกันพังทลายเพียงนี้ ช่างน่าผิดหวังนัก…”
ไป๋เยวียนส่ายหน้า แววตาท่วมท้นด้วยความหม่นหมอง
“เลิกเสแสร้งได้แล้ว!”
หวางหลีปรายตามองเขาแล้วว่า “ยังไงตอนนี้ก็เย็นแล้ว นายเองก็เป็นผู้ประสบเหตุ มากับฉัน ไปรายงานด้วยกัน”
“ได้หรือ?”
สีหน้าไป๋เยวียนไหววูบ สนใจขึ้นมาในทันใด
ดูท่าเขาคงมีโอกาสได้พบคนภูตวิญญาณที่แกร่งกล้ากว่า?
……
สายของวันรุ่งขึ้น
ไป๋เยวียนหาวหวอด ๆ ออกจากห้องทำงานของหวางหลี
ตอนแรกเขาคิดว่า จะต้องเปิดประชุมทางวีดิทัศน์กับคนภูตวิญญาณระดับสูงกลุ่มต่าง ๆ แต่ที่ไหนได้ เป็นการส่งรายงานตัวหนังสือชัด ๆ
แถมที่แย่กว่านั้นคือ หวางหลีใช้คอมไม่ค่อยเป็น ทำให้ไป๋เยวียนเคาะคีย์บอร์ดอยู่หน้าจอทั้งคืน เรียกได้ว่าลำเค็ญสุด ๆ…