“เอ๊ะ? นั่นเสี่ยวเฟิงไม่ใช่เหรอ?”
“เสี่ยวเฟิง กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”
“ได้ยินพ่อเธอบอกว่าตอนนี้ทำงานอยู่บริษัทใหญ่ เงินเดือนเดือนละหมื่นกว่าหยวนเลยนี่นา”
หลินเฟิงลากกระเป๋าเดินทางมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน
ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งตรงปากทาง มีชายชราหลายคนกำลังเล่นหมากรุกจีนกันอยู่
บ้านเกิดของหลินเฟิงอยู่ที่มณฑลเฮยหลงเจียงทางตะวันออกเฉียงเหนือ ในหมู่บ้านแห่งหนึ่งชื่อหมู่บ้านพึ่งพาขุนเขา
หมู่บ้านไม่ใหญ่ เมื่อก่อนมีบ้านอยู่ราว ๆ ร้อยหลัง
เพราะในหมู่บ้านไม่มีงานอะไรให้ทำ
คนหนุ่มสาวจึงพากันออกไปทำงานข้างนอก
ตอนนี้ในหมู่บ้านเหลือแต่คนแก่กับเด็ก
“คุณปู่วัง คุณปู่สี่ คุณน้าชายห้า คุณลุงรอง ช่วงนี้บริษัทไม่มีงานอะไร ผมก็เลยลาหยุดกลับมาเยี่ยมพ่อกับแม่ครับ”
หมู่บ้านพึ่งพาขุนเขาไม่ใหญ่แต่เดิมอยู่แล้ว อีกอย่างตอนนี้คนที่เหลืออยู่ก็มีไม่มาก แต่ละบ้านต่างรู้จักกันหมด
“นั่งกันไปก่อนนะครับ ผมกลับบ้านไปดูพ่อกับแม่ก่อน”
ชายชราที่อยู่ตรงปากทางหมู่บ้านยิ้มอย่างใจดีแล้วโบกมือ “อืม รีบกลับไปเถอะ”
“พวกคนหนุ่มสาวนี่ พอออกไปแล้วก็ไม่ค่อยกลับบ้าน พ่อกับแม่คงคิดถึงเธอแย่แล้ว”
หลินเฟิงโบกมือแล้วเดินไปทางบ้าน
บ้านของเขาอยู่กลางหมู่บ้าน มีบ้านดินทั้งหมดสามหลัง
หลังหนึ่งอยู่ติดถนน พ่อกับแม่ใช้เปิดร้านขายของชำเล็ก ๆ
เป็นร้านขายของชำเพียงร้านเดียวในหมู่บ้าน ชื่อร้านขายของชำหลินเหลาซาน
หลินเหลาซานเป็นฉายาของพ่อเขา
พ่อของหลินเฟิงมีพี่น้องผู้ชายทั้งหมดสี่คน
พ่อของเขาเป็นลูกคนที่สาม ทุกคนเลยเรียกว่าหลินเหลาซาน
หลินเฟิงหิ้วกระเป๋าเดินทางมาถึงหน้าร้านขายของชำ ก็เห็นแม่กำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่หลังเคาน์เตอร์
“แม่!”
เขาไม่ได้กลับบ้านมาสามปี พอเห็นแม่ ดวงตาก็แดงขึ้นมาทันที
เฉินกุ้ยอิง แม่ของหลินเฟิงได้ยินเสียงเขา ก็หันขวับไปมองทางประตู
พอเห็นหลินเฟิง เธอก็รีบวิ่งออกมาจากหลังเคาน์เตอร์อย่างตื่นเต้น พลางร้องว่า “โธ่เอ๊ย ลูกแม่ ลูกแม่กลับมาแล้ว!”
เฉินกุ้ยอิงกอดหลินเฟิงแน่น ดวงตาแดงก่ำพลางบ่นว่า “ลูกคนนี้นี่ ออกไปทีเดียวตั้งสามปี แม่ยังนึกว่าลืมบ้านนี้ไปแล้วเสียอีก”
หลินเฟิงยิ้มอย่างมีความสุข “จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง ผมออกไปหาเงินต่างหากล่ะครับ”
เฉินกุ้ยอิงปล่อยเขาแล้วพูดว่า “เงินจะหาเมื่อไหร่ก็ได้ รีบเข้าบ้านเถอะ”
พูดจบเธอก็จะช่วยยกกระเป๋าเดินทางให้หลินเฟิง
หลินเฟิงรีบแย่งกระเป๋ามาถือเอง “แม่ ผมถือเองครับ”
เฉินกุ้ยอิงยิ้มอย่างปลื้มใจ “ลูกแม่รู้จักกตัญญูที่สุดเลย”
หลินเฟิงเดินเข้าไปในร้านแล้วมองไปรอบ ๆ ร้านขายของชำที่คุ้นเคย
ร้านไม่ใหญ่ มีพื้นที่แค่ประมาณ 30 ตารางเมตร
ในร้านมีชั้นวางของอยู่สี่ชั้น
สองชั้นในนั้นว่างเปล่า
ยังมีฝุ่นจับอยู่บาง ๆ ดูท่าจะไม่ได้วางของมานานแล้ว
หลินเฟิงวางกระเป๋าเดินทางลงแล้วถามว่า “แม่ครับ พ่ออยู่ไหน?”
เฉินกุ้ยอิงตอบว่า “พ่อไปซื้อของมาลงร้านน่ะ”
“ออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว คงใกล้กลับมาแล้วล่ะ”
“กลับมาทั้งทีทำไมไม่บอกพ่อกับแม่ล่วงหน้าสักหน่อย จะได้ให้พ่อขับรถไปรับไง”
หลินเฟิงยิ้ม “ผมก็อยากให้พ่อกับแม่เซอร์ไพรส์นี่ครับ”
เฉินกุ้ยอิงค้อนเขาทีหนึ่ง แล้วนึกอะไรขึ้นมาได้จึงพูดว่า “เฝ้าร้านไปก่อนนะ แม่จะไปเอาซี่โครงหมูจากตู้แช่ เดี๋ยวทำซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานที่ลูกชอบที่สุด แล้วก็ต้มผักกาดดองให้ด้วย”
หลินเฟิงได้ยินแล้วก็กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว “แม่พูดแล้วผมหิวเลย”
เฉินกุ้ยอิงทำเสียงหมั่นไส้ “ดูทำเข้า”
“เฝ้าร้านไว้ ถ้าไม่รู้ราคาอะไรก็ไปเรียกแม่ที่ลานหลังบ้านนะ”
พูดจบเธอก็เปิดประตูหลังเดินไปยังลานหลังบ้าน
หลินเฟิงเดินไปนั่งบนเตียงดินเล็ก ๆ หลังเคาน์เตอร์ แล้วมองไปรอบร้าน
ถึงร้านจะไม่ใหญ่ แต่ของจำเป็นก็มีครบ
บุหรี่ เหล้า น้ำตาล ชา ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู และเกลือ มีครบทุกอย่าง
ยังมีขนมกับเครื่องดื่มอยู่บ้าง แต่มีไม่มากนัก
คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ พวกเขาไม่ค่อยกินของพวกนี้
มีแต่เด็ก ๆ บางคนที่แวะมาซื้อขนมกับเครื่องดื่ม
“เอ๊ะ เสี่ยวเฟิง เมื่อกี้ฉันได้ยินคนอื่นบอกว่าเธอกลับมาแล้ว ไม่นึกว่าจะกลับมาจริง ๆ ด้วย”
ป้าร่างท้วมคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม
หลินเฟิงยิ้มตอบ “ป้าวัง วันนี้ว่างจังเลยนะครับ”
ป้าวังยิ้ม “ป้ามาซื้อบุหรี่ให้คุณปู่วังน่ะ”
พอหลินเฟิงได้ยิน ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
เขาคิดในใจว่า “เพิ่งกลับมาก็มีคนมาซื้อของแล้วแฮะ”
“พอดีจะได้ลองดูว่าระบบที่บอกว่าคืนเงินร้อยเท่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า”
“ป้าวัง เอาบุหรี่ยี่ห้อไหนครับ?”
ป้าวังยิ้ม “คุณปู่วังของเธอไม่ได้สูบบุหรี่ดี ๆ หรอก เอาหวงซานซองละห้าหยวนก็พอ”
หลินเฟิงตอบอย่างกระตือรือร้น “ได้เลยครับ”
เขาหยิบบุหรี่หนึ่งซองจากหลังเคาน์เตอร์ส่งให้ป้าวัง
ป้าวังล้วงเงินห้าหยวนออกจากกระเป๋า “เอ้า เงินจ้ะ”
ทันทีที่หลินเฟิงรับเงิน เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัว
ติ๊ง—
【ตรวจพบว่าร้านขายของชำได้รับเงิน 5 หยวน กระตุ้นการคืนเงินร้อยเท่า ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับเงิน 500 หยวน เงินถูกโอนเข้าบัญชีของโฮสต์ผ่านช่องทางที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว】
ติ๊ด ๆ—
หลังเสียงแจ้งเตือนของระบบจบลง โทรศัพท์ของหลินเฟิงก็ดังขึ้น เป็นเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้า
เขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมา
มีข้อความจากธนาคารแจ้งว่าเงิน 500 หยวนเข้าบัญชีแล้ว
“เข้าจริงด้วย!”
หลินเฟิงมองข้อความจากธนาคาร ดวงตาเป็นประกายวาววับ
ป้าวังแซวว่า “แฟนส่งข้อความมาสินะ ดูสิ ดีใจใหญ่เลย”
หลินเฟิงไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม
“งั้นป้าไปก่อนนะ ว่าง ๆ ก็แวะไปนั่งเล่นที่บ้านป้าบ้างล่ะ” หลังพูดจาสุภาพอยู่สองสามคำ ป้าวังก็ออกจากร้านไป
หลินเฟิงพูดอย่างตื่นเต้น “มีระบบคืนเงินร้อยเท่าแล้ว ยังจะต้องไปเป็นวัวเป็นม้าให้ใครอีก!”
ตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้น
ติ๊ง—
【ยินดีด้วย โฮสต์ขายสินค้าได้ชิ้นแรกสำเร็จ ระบบมอบรางวัล】
【รางวัลที่หนึ่ง: บัตรเพิ่มจำนวนเป็นสองเท่า ×1 เมื่อใช้แล้วสามารถเลือกสิ่งของชนิดใดก็ได้ เพื่อเพิ่มจำนวนเป็น 100 เท่า】
【รางวัลที่สอง: เงินสด 10,000 หยวน】
【รางวัลที่สาม: รถบรรทุกเล็กหนึ่งคัน】
【โปรดเลือกหนึ่งรางวัล】
หลินเฟิงมองหน้าต่างค่าสถานะตรงหน้าแล้วพูดว่า “มีรางวัลด้วยเหรอเนี่ย”
ขณะที่เขากำลังคิดว่าจะเลือกอะไร ก็มีเสียงเบรกดังมาจากข้างนอก
หลินเฟิงหันไปมองทางหน้าร้าน
เห็นรถตู้สีเทาเงินคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตู
ใบหน้าของหลินเฟิงเผยรอยยิ้มตื่นเต้น
เขาจำรถคันนั้นได้ ตอนที่ได้เงินโบนัสครั้งแรก เขาซื้อรถตู้มือสองคันนี้ให้พ่อ
ตอนนั้นเอง ประตูรถก็เปิดออก ชายวัยกลางคนที่ไว้ผมสั้นเกรียนลงมาจากรถ
เขาคือพ่อของหลินเฟิง หลินเหลาซาน
“พ่อ!”
หลินเหลาซานเปิดประตูด้านข้างของรถตู้ เตรียมจะขนของลง จู่ ๆ หลินเฟิงก็ร้องเรียกจากด้านหลัง
หลินเหลาซานสะดุ้งโหยง ก่อนสบถออกมาว่า “เฮ้ย ฉิบหาย!”
พอเห็นหลินเฟิง เขาก็ยิ้มอย่างตื่นเต้น “โธ่เอ๊ย ลูกชายคนโตของฉันกลับมาแล้ว!”
“เดี๋ยวนะ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกพ่อกับแม่ล่ะ พ่อจะได้ไปรับไง”
หลินเฟิงยิ้ม “ผมเพิ่งกลับมาครับ ก็อยากให้พ่อกับแม่เซอร์ไพรส์ไง”
“พ่อพักเถอะ เดี๋ยวผมช่วยขนเอง”
พูดจบเขาก็เดินไปที่หน้ารถตู้
หลินเหลาซานว่า “โธ่เอ๊ย ของมีไม่เยอะ ไม่ต้องช่วยหรอก”
หลินเฟิงมองเข้าไปในรถตู้
มีถุงพลาสติกสีดำอยู่แค่สามถุงเท่านั้น
เขาถามอย่างสงสัย “พ่อเข้าไปซื้อของในอำเภอ ทำไมได้ของมาแค่นี้เองล่ะ?”
หลินเหลาซานถอนหายใจ “ของแค่นี้ยังไม่รู้เลยว่าต้องขายถึงปีไหนถึงจะหมด”
หลินเฟิงได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย