ติ๊ด—
หลินเฟิงกลับมาถึงห้องเช่าของตัวเอง
ทันใดนั้น โทรศัพท์ก็ส่งเสียงแจ้งเตือนข้อความ
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความ
ข้อความนั้นส่งมาจากฝ่ายบุคคลของบริษัท
“ประกาศ: เนื่องจากหลินเฟิงด่าทอผู้บังคับบัญชาและไม่ปฏิบัติตามข้อบังคับของบริษัท บริษัทจึงขอเลิกจ้างโดยไม่มีการจ่ายค่าชดเชยใด ๆ หากหลินเฟิงกระทำการใด ๆ ที่สร้างความเสียหายให้แก่ผลประโยชน์ของบริษัท บริษัทจะดำเนินคดีตามกฎหมาย”
เมื่อเห็นข้อความ แววตาของหลินเฟิงก็เย็นเยียบขึ้นมาทันที
ขณะนั้นเขาได้รับข้อความอีกฉบับ
คราวนี้เป็นข้อความจากคนในแผนกเดียวกัน
“พี่เฟิง หลังจากพี่ออกไป สวี่ซินบอกว่าจะสั่งแบนพี่ในวงการ”
“เมื่อกี้คุณเหอก็มาด้วย”
“เขาเอาพี่ไปทำเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี แถมยังบอกว่าจะไม่จ่ายเงินชดเชยให้สักหยวนเดียว”
หลังอ่านข้อความ หลินเฟิงก็แสยะยิ้มอย่างเย็นชา
“อยากเล่นใช่ไหม?”
“งั้นฉันจะเล่นกับพวกแกให้เต็มที่”
“ไอ้เหออ้วน ในเมื่อแกไม่เห็นแก่ฉัน ก็อย่าหาว่าฉันไม่เห็นแก่แกแล้วกัน”
“ยังไงตอนนี้ฉันก็มีระบบแล้ว ไม่คิดจะเป็นวัวเป็นม้าให้ใครอีก”
“งั้นก็พังกันไปข้างหนึ่ง!”
พูดจบ เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดวิดีโอคลิปหนึ่ง
ดูจากมุมกล้องแล้ว น่าจะถ่ายจากกล้องติดรถยนต์
เมื่อสามเดือนก่อน รถของหลินเฟิงถูกนำไปเข้าศูนย์ซ่อมบำรุง
ตอนนั้นเหออ้วนยังมองเขาเป็นขุมทรัพย์ทำเงินของบริษัท
พอเห็นว่าหลินเฟิงไม่มีรถใช้ เหออ้วนก็ให้เขายืมรถของตัวเอง
ระหว่างที่หลินเฟิงออกไปติดต่อลูกค้า เขาเจอชายชราคนหนึ่งที่จงใจแกล้งถูกรถชนเพื่อเรียกเงิน
ตอนดึงภาพจากกล้องติดรถยนต์ เขาบังเอิญเห็นวิดีโอคลิปนี้เข้า
ในคลิป เหออ้วนกับสวี่ซินกำลังมีอะไรกันอยู่ในรถ
แต่เรื่องแอบคบชู้ยังไม่ใช่ส่วนที่เด็ดที่สุด
สิ่งที่เด็ดที่สุดคือบทสนทนาของทั้งคู่
หลินเฟิงพูดเสียงเย็นว่า “ไม่รู้ว่าถ้าภรรยาแกเห็นคลิปนี้แล้วจะทำยังไงนะ ไอ้เหออ้วน”
ภรรยาของเหออ้วนขึ้นชื่อว่าเป็นเสือสาวอารมณ์ร้าย
โมโหง่าย แค่สะกิดนิดเดียวก็เดือด
ครั้งหนึ่งเหออ้วนเมาแล้วพูดว่าจะหย่ากับเธอ ภรรยาของเขาก็คว้ามีดทำครัวฟันเขาไปหลายที
ครอบครัวของภรรยาเหออ้วนมีอิทธิพลมาก
ที่เหออ้วนมีวันนี้ได้ก็เพราะภรรยาคอยสนับสนุน
ไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่มีอะไรดีสักอย่าง
เพราะงั้นถึงจะโดนฟัน เขาก็ยังไม่กล้าหย่า
หลินเฟิงเป็นพนักงานขายอันดับหนึ่ง ย่อมรู้จักภรรยาของเหออ้วน
เขาไม่ชอบอ้อมค้อมเวลาทำอะไร
จึงส่งวิดีโอคลิปให้ภรรยาของเหออ้วนทันที
จู่ ๆ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นภรรยาของเหออ้วนโทรมา
แต่หน้าจอกลับขึ้นชื่อว่า ‘เถ้าแก่จางแห่งติ่งไท่’
ติ่งไท่เป็นบริษัทคู่แข่งของเหออ้วน
เถ้าแก่จางแห่งติ่งไท่อยากดึงตัวหลินเฟิงไปทำงานด้วยมานานแล้ว
พอหลินเฟิงรับสาย เสียงชายวัยกลางคนก็ดังมาจากปลายสาย “น้องหลิน ได้ยินว่านายลาออกแล้วเหรอ?”
หลินเฟิงหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบว่า “ข่าวของพี่จางไวจริง ๆ นะครับ”
เถ้าแก่จางหัวเราะพลางพูดว่า “ฮ่า ๆ ๆ น้องหลิน สนใจมาทำงานกับบริษัทพี่ไหม เงินเดือนเพิ่มเป็นสองเท่า แถมยังได้ค่าคอมมิชชัน 15% ด้วย”
หลินเฟิงได้ยินแล้วก็คิดในใจว่า “ข้อเสนอนี้ฟังดูดีจริง ๆ เมื่อก่อนตอนอยู่บริษัทของเหออ้วน เขาให้ค่าคอมมิชชันฉันแค่ 10% เสียดายที่ตอนนี้ฉันมีระบบแล้ว ไม่คิดจะเป็นวัวเป็นม้าให้ใครอีก”
“คืนเงินร้อยเท่า แค่ขายบุหรี่หัวจื่อสักกล่อง ก็ทำเงินได้ตั้งห้าพันหยวนแล้ว”
“ใครจะไปทำงานงก ๆ กันล่ะ”
เขาอยู่ในวงการมาหลายปี รู้ดีว่าการไว้ทางให้คนอื่นบ้าง วันหน้าจะได้พบกันอีกเป็นเรื่องสำคัญ
ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ปฏิเสธเถ้าแก่จางตรง ๆ
“ขอบคุณพี่จางที่เห็นคุณค่าผมนะครับ”
“แต่ผมไม่ได้กลับบ้านเกิดมาสามปีแล้ว อยากลาพักให้ตัวเองสักระยะก่อน”
เถ้าแก่จางตอบว่า “พักสักระยะก็ดีเหมือนกัน พี่รู้ความสามารถของน้องหลินดี ประตูบริษัทติ่งไท่เปิดต้อนรับนายเสมอ”
ตอนนี้หลินเฟิงไม่เชื่อคำสัญญาลม ๆ แล้ง ๆ ของใครอีกแล้ว
เมื่อก่อนเหออ้วนชวนเขาไปทำงานด้วย ก็พูดจาดีแบบนี้เหมือนกัน
หลินเฟิงมองโน้ตบุ๊กของตัวเอง แล้วคิดในใจว่า “ในเมื่อไม่ทำงานแล้ว ข้อมูลลูกค้าพวกนี้เก็บไว้กับฉันก็ไม่มีประโยชน์ สู้เอาไปแลกเงินดีกว่า”
ของพวกนี้ถ้าอยู่กับเขาก็เป็นแค่เศษกระดาษ
แต่ข้างนอกมีคนมากมายอยากซื้อข้อมูลลูกค้าของเขา
เถ้าแก่จางเคยเสนอเงินหนึ่งล้านหยวนเพื่อซื้อข้อมูลลูกค้าของเขา
ตอนนั้นเขาเห็นแก่ความสัมพันธ์กับเหออ้วน เลยไม่ได้ขาย
“เหออ้วนกล้าเล่นสกปรกกับฉันเอง ก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายแล้วกัน”
หลินเฟิงถือโทรศัพท์แล้วพูดว่า “เงินหนึ่งล้านที่พี่จางเสนอไว้คราวก่อนยังนับอยู่ไหมครับ?”
เถ้าแก่จางนิ่งไปสองสามวินาทีหลังได้ยินคำถาม
“หนึ่งล้านเหรอ?”
เขานึกขึ้นได้ทันทีว่าเคยขอซื้อข้อมูลลูกค้าจากหลินเฟิง จึงรีบตอบว่า “นับสิ นับแน่นอน!”
หลินเฟิงตอบว่า “ดีครับ ผมขอเป็นเงินสด”
เถ้าแก่จางรับปากอย่างไม่ลังเล “ไม่มีปัญหา”
หลินเฟิงไม่กังวลว่าเถ้าแก่จางจะหักหลังเขา เพราะอีกฝ่ายรู้ดีว่าข้อมูลลูกค้าชุดนั้นมีค่าแค่ไหน
ภายในห้องทำงานของเหออ้วน
เหออ้วนร่างท้วมนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน พลางโอบสวี่ซินไว้
มือของเขาเริ่มลูบเข้าไปใต้กระโปรงของสวี่ซินอย่างซุกซน
ใบหน้าของสวี่ซินแดงก่ำ เธอพูดกระเง้ากระงอดว่า “หลินเฟิงได้ใจเกินไปแล้ว กล้าด่าฉันต่อหน้าคนตั้งมากมายในสำนักงาน”
“ฮึ ไล่ออกยังถือว่าปรานีเขาแล้ว”
เหออ้วนพูดว่า “เอาล่ะ คนดี อย่าโมโหเลย”
“เมื่อก่อนเขาเป็นขุมทรัพย์ทำเงินของบริษัท ก็เพราะฉันตามใจเขามากเกินไป”
“ถ้ายังไม่หายโมโห ฉันจะหาคนไปสั่งสอนเขาสักหน่อย”
สวี่ซินยิ้มอย่างได้ใจ “ดี ฉันจะให้เขาคุกเข่าต่อหน้าฉัน แล้วโขกหัวขอโทษ”
เหออ้วนตอบว่า “ได้ ตามใจเธอเลย”
“ล็อกประตูหรือยัง?”
สวี่ซินทำหน้าขวยเขิน “โธ่ กลางวันแสก ๆ ทำอะไรเนี่ย”
“ไม่กลัวเมียเสือสาวที่บ้านมาตรวจหรือไง?”
พอเหออ้วนได้ยินสวี่ซินพูดถึงเมียเสือสาว สีหน้าของเขาก็หม่นลงทันที
“ฮึ ๆ ฉันเอาเหล้าปลอมที่พวกเราสั่งเข้ามาไปยักย้ายเงินบริษัทครึ่งหนึ่งแล้ว”
“ขอแค่ย้ายเงินของบริษัทออกมาให้หมด ฉันก็ไม่ต้องคอยดูสีหน้าเธออีก”
“ถึงตอนนั้นเราสองคนก็หนีไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันได้”
เขายังพูดไม่ทันจบ ประตูห้องทำงานก็ถูกถีบเปิดออกมา
สวี่ซินผละออกจากตัวเหออ้วนโดยสัญชาตญาณ
เหออ้วนรีบคว้ากางเกงขึ้นมาจัดให้เรียบร้อย
ทั้งคู่หันไปมองที่ประตู ก็เห็นภรรยาของเหออ้วนพาคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา
“เหออ้วน แกกล้าแอบนอกใจฉันกับนังผู้หญิงแพศยาคนนี้เหรอ?”
“แกทำแบบนี้แล้วยังกล้ามองหน้าฉันอีกหรือไง?”
“ดี แกชอบแอบกินสินะ”
“วันนี้ฉันจะหย่ากับแก แกต้องออกไปตัวเปล่า!”
เหออ้วนทนภรรยามานานแล้ว
ตอนนี้เขาเองก็เดือดขึ้นมาเหมือนกัน
เขาคิดในใจว่า “ยังไงเงินบริษัทครึ่งหนึ่งก็ถูกฉันย้ายออกไปแล้ว แค่นั้นก็พอใช้ไปทั้งชีวิต”
“แม่งเอ๊ย ฉันทนมาหลายปีแล้ว วันนี้ไม่ทนอีกต่อไป!”
“หย่าก็หย่าสิ”
“แต่บริษัทเป็นทรัพย์สินหลังแต่งงานของเราสองคน เธอมีสิทธิ์อะไรมาบอกให้ฉันออกไปตัวเปล่า?”
ภรรยาของเหออ้วนหัวเราะเย็นชาแล้วพูดว่า “ก็เพราะแกยักยอกทรัพย์สินบริษัทโดยพลการไงล่ะ”
เหออ้วนได้ยินแล้วก็ลนลานทันที
“เธอพูดเหลวไหล!”
ภรรยาของเหออ้วนไม่เสียเวลาพูด เธอส่งวิดีโอคลิปนั้นไปยังโทรศัพท์ของเขาโดยตรง
พอเห็นคลิป เหงื่อเย็น ๆ ก็ผุดขึ้นเต็มหน้าผากของเหออ้วน
เขาหมดแรงทรุดลงบนเก้าอี้ประธาน พึมพำว่า “เธอมีคลิปนี้ได้ยังไง?”
ภรรยาของเหออ้วนพูดเสียงเย็นว่า “ฉันไม่ใช่แค่จะให้แกออกไปตัวเปล่า แต่จะส่งแกเข้าคุกด้วย”
เหออ้วนกลัวจนลนลาน เขาร้องไห้แล้วคุกเข่าต่อหน้าภรรยา “เมียจ๋า ฉันผิดไปแล้ว ยกโทษให้ฉันเถอะ”
ภรรยาของเหออ้วนหัวเราะเย็นชา “ฉันแจ้งตำรวจแล้ว ไปพูดกับตำรวจเอาเองเถอะ”
เหออ้วนได้ยินแล้วก็ทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก พึมพำว่า “จบแล้ว จบเห่หมดแล้ว!”
ส่วนตอนนี้ หลินเฟิงขึ้นรถไฟที่มุ่งหน้าไปยังภาคตะวันออกเฉียงเหนือแล้ว