ครูมาแล้ว
หวังเถิงปล่อยมือทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังในพริบตา เขายังตบไหล่ถังซือแรง ๆ พลางพูดว่า “ไป! นายทำได้แน่!”
ถังซือสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพึมพำซ้ำหลายครั้งว่า “ระดับบี ระดับบี ระดับบี” ราวกับกำลังบังคับใจตัวเองให้กล้าขึ้น เขาพึมพำไปพลางก้าวขึ้นแท่นปลุกพลัง ก่อนจะยืนลงกลางวงเวท
ครูผู้รับผิดชอบการปลุกพลังมองออกว่าเขากำลังประหม่า จึงปลอบด้วยน้ำเสียงมั่นคงว่า “ผ่อนคลาย อย่าต่อต้าน”
ถังซือพยักหน้า
วินาทีถัดมา วงเวทก็สว่างขึ้น
ไม่มีเสาแสงพุ่งทะยานขึ้นฟ้าอย่างที่จินตนาการไว้ ไม่มีปรากฏการณ์ยิ่งใหญ่อลังการ มีเพียงความรู้สึกเสมือนจิตสำนึกถูกดึงออกไปชั่วขณะ ทั้งร่างราวกับถูกลากเข้าสู่ห้วงมิติที่ลึกล้ำกว่าเดิม
ท่ามกลางความมืด จุดแสงริบหรี่จุดหนึ่งปรากฏขึ้น ก่อนจะขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว
ผืนดิน แม่น้ำ ป่าไม้ เนินเขา... โลกใบหนึ่งที่สมบูรณ์และแปลกตาค่อย ๆ แผ่ขยายออกในจิตสำนึกของเขา ราวกับมันดำรงอยู่มานานแล้ว เพียงแต่ตอนนี้เขาเพิ่งได้ “มองเห็น”
ความรู้สึกนั้นแปลกประหลาด ไม่เหมือนกับการ “มองเห็น” แต่คล้ายกับความรู้สึกว่า “เดิมทีก็เป็นของเขาอยู่แล้ว”
วินาทีถัดมา ข้อมูลจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่จิตสำนึก ถังซือกวาดตามองไปโดยไม่รู้ตัว ตัวเลขหกแสนตารางกิโลเมตรกระแทกเข้ามาในหัว ปฏิกิริยาแรกของเขาคือคิดว่าตัวเองอ่านผิด ถึงกับกะพริบตาโดยไม่รู้ตัว พอมองอีกครั้งก็ยังเป็นหกแสน หัวใจพลันเต้นรัวขึ้นมา ว้ายเวอร์! ชนเผ่าผู้พิทักษ์เริ่มต้น: มนุษย์ จำนวนสามร้อย สภาพแวดล้อม: ที่ราบ ป่าไม้ เนินเขา แม่น้ำ ทุกอย่างปกติจนน่าเหลือเชื่อ กระทั่งบรรทัดถัดไปปรากฏขึ้น
พรสวรรค์ปรากฏขึ้น
【ระดับพรสวรรค์: ระดับเอ】
ถังซือชะงักไป ระดับเอ?
เขายืนยันอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว ผลลัพธ์ก็ยังเป็นตัวอักษรสองตัวเดิม
เมื่อคืนยังอธิษฐานกับหน้าต่างขอให้ได้ระดับบีอยู่เลย แล้ววันนี้กลับได้ระดับเอเสียอย่างนั้น?
“ว้ายเวอร์...”
มุมปากของเขายกขึ้นจนกดไม่อยู่
วินาทีถัดมา ข้อมูลชุดใหม่ก็ปรากฏขึ้น
【อาคารเกิดร่วม: บ่อค้ำประกัน】
ถังซือเงียบไป
ดูเหมือนว่า...การกราบสามครั้งเมื่อคืนจะได้ผลจริง ๆ
ขณะเดียวกัน ครูผู้รับผิดชอบการปลุกพลังด้านนอกตรวจสอบข้อมูลซ้ำจนแน่ใจแล้ว จึงเงยหน้าประกาศว่า “ถังซือ เทพอาณาเขตกว้างหกแสนตารางกิโลเมตร สภาพแวดล้อมประกอบด้วยที่ราบ ป่าไม้ เนินเขา และแม่น้ำ ชนเผ่าผู้พิทักษ์เริ่มต้นคือมนุษย์ จำนวนสามร้อย พรสวรรค์【การโตรุ่มร่ามบ้าคลั่ง】—พืชและสัตว์ในเทพอาณาเขตที่ยังไม่ถือกำเนิดสติปัญญา มีโอกาสกลายพันธุ์แบบสุ่มและคาดเดาไม่ได้จากการเจริญเติบโต การสืบพันธุ์ และสิ่งกระตุ้นจากภายนอก ระดับ—เอ อาคารเกิดร่วม—【บ่อค้ำประกัน】”
“คำแนะนำในการพัฒนา: ควรให้ความสำคัญกับการรักษาเสถียรภาพของโครงสร้างระบบนิเวศพื้นฐานในเทพอาณาเขตก่อน และสังเกตเงื่อนไขกับรูปแบบที่กระตุ้นให้เกิดการกลายพันธุ์เป็นหลัก ในช่วงแรกควรหลีกเลี่ยงการทดลองขนาดใหญ่ที่ควบคุมไม่ได้”
ทันทีที่สิ้นเสียง ลานกว้างก็เงียบกริบไปหนึ่งวินาที ก่อนจะระเบิดเสียงอื้ออึงขึ้นมา
“ระดับเอ?!”
“ว้ายเวอร์ ได้ระดับเอจริง ๆ ด้วย!”
“ยังมีอาคารเกิดร่วมอีกเหรอ?!”
“ชื่ออะไรเนี่ย【การโตรุ่มร่ามบ้าคลั่ง】มันคืออะไรกัน?”
ฝูงชนพลันแตกตื่น หวังเถิงยืนอ้าปากค้างอยู่ท่ามกลางผู้คน “ไม่ใช่สิ เพื่อนเอ๊ย...แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?”
อีกด้านหนึ่ง ผู้อำนวยการโรงเรียนหลิวไห่ผุดลุกขึ้นยืนทันที รอยยิ้มบนใบหน้าแทบกดไม่อยู่ “ดี! ดี! ดี!” เขาพูดคำว่าดีติดกันสามครั้ง สายตาจับจ้องถังซือแน่วนิ่ง “ระดับเอ แถมยังมีอาคารเกิดร่วมอีก เด็กคนนี้ต้องได้รับการส่งเสริมเป็นพิเศษ!”
พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไปทันที เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมาเสริมว่า “หัวหน้าแผนกเจิว ดูเขาไว้ให้ดี พอปลุกพลังเสร็จแล้วพาไปหาผมที่ห้องทำงาน!”
ถังซือ: “……”
ทำไมถึงรู้สึกเหมือนกลัวว่าเขาจะหนีไปอย่างนั้น?
เมื่อก้าวลงจากแท่นปลุกพลัง ถังซือถึงค่อยเริ่มรู้สึกว่าทุกอย่างเป็นเรื่องจริงขึ้นมาบ้าง
ระดับเอ เป็นระดับเอจริง ๆ
หวังเถิงพุ่งเข้ามาคล้องไหล่เขาทันที “ว้ายเวอร์ ถังซือ! นายได้ระดับเอเลยนะ!”
ถังซืออดหัวเราะไม่ได้ “เก็บอาการหน่อย”
“ยิ้มจนปากแทบฉีกถึงหูแล้วยังจะมาเก็บอาการอะไรอีก!”
“เห็นชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“นายว่าไงล่ะ?”
เพื่อนร่วมชั้นรอบข้างพากันเข้ามาล้อม พูดแสดงความยินดีเซ็งแซ่ “สุดยอดไปเลย ถังซือ!” “ต่อไปได้ดิบได้ดีแล้วอย่าลืมเพื่อนล่ะ!” “มีอาคารเกิดร่วมด้วย โชคดีเกินไปแล้ว!”
ถังซือตอบทุกคนทีละคน ภายนอกดูสงบนิ่ง แต่ในใจมีเพียงความคิดเดียว—
รีบให้จบสักที
ตอนนี้เขาอยากรู้เพียงเรื่องเดียว
บ่อค้ำประกันนั่นตกลงเป็นอะไรกันแน่?
“ถังซือ” หวังเถิงชนไหล่เขาอีกครั้ง ก่อนจะโน้มเข้ามากระซิบเสียงเบา “คืนนี้ไปฉลองกันที่ร้านหวนเจียนไหม?”
“ไว้วันหลังแล้วกัน” ถังซือโบกมือ
“หือ?” หวังเถิงชะงัก “นายไม่ไปเหรอ?”
“ไปไม่ได้” ถังซือบุ้ยหน้าไปทางแท่นปลุกพลัง “เมื่อกี้ไม่ได้ยินที่พูดหรือไง? หลังปลุกพลังเสร็จต้องไปห้องผู้อำนวยการก่อน”
“อ้อ จริงด้วย...” หวังเถิงเพิ่งนึกขึ้นได้ จากนั้นก็จุ๊ปากอย่างเสียดาย “ก็จริง สถานการณ์นายตอนนี้ ผู้อำนวยการคงอยากประคบประหงมไว้แทบแย่ จะเหลือคิวให้พวกเราไปกินข้าวก่อนที่ไหนล่ะ”
“เกือบลืมไปเลยว่าตอนนี้นายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับเอแล้ว”
“ไปให้พ้น”
“ก็ได้ งั้นไว้วันหลัง” หวังเถิงยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด “ยังไงนายก็หนีไม่รอดหรอก”
ทั้งสองคนเดินออกไปพลางหยอกล้อกันไปพลาง การปลุกพลังด้านหลังยังคงดำเนินต่อไป แต่ถังซือไม่มีใจจะมองอีกแล้ว เสียงอึกทึกโดยรอบราวกับมีแผ่นฟิล์มบาง ๆ กั้นอยู่ ลอยมาเข้าหูอย่างเลือนราง แต่กลับไม่อาจรบกวนจิตใจเขาได้ เขาก้มมองมือตัวเองเป็นครั้งคราว แล้วก็เผลอสัมผัสถึงโลกที่กำลังแผ่ขยายอย่างเชื่องช้าในส่วนลึกของจิตสำนึกอีกครั้ง—เทพอาณาเขตขนาดหกแสนตารางกิโลเมตร มนุษย์เผ่าเริ่มต้นสามร้อยคน รวมถึง【บ่อค้ำประกัน】ที่มีชื่อประหลาด และพรสวรรค์ที่ฟังอย่างไรก็ดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือ ทว่ากลับได้รับการจัดระดับเป็นเอ
ทั้งหมดนี้ดูเป็นเรื่องจริงจนแทบไร้เหตุผล
ไม่นานนัก สวีชิงเฟิงครูประจำชั้นกับหัวหน้าแผนกเจิวก็เดินฝ่าฝูงชนเข้ามา
เมื่อครูสวีชิงเฟิงเพิ่งบันทึกสถานการณ์อยู่ทางแท่นปลุกพลังมาตลอด ตอนนี้สีหน้าจึงดูผ่อนคลายกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด ถึงกับมีรอยยิ้มที่แทบกลั้นไว้ไม่อยู่ ส่วนหัวหน้าแผนกเจิวก็มองเขาพร้อมรอยยิ้มละไม
เมื่อเดินมาถึงตรงหน้าถังซือ เขากวาดตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อน
จากนั้นก็พยักหน้า
“ไม่เลวเลยนะ ไอ้หนุ่ม ไปเถอะ ฉันจะพานายไปห้องผู้อำนวยการ”