จ้าวหนานได้ยินเรื่องของเธอ ก็ร้อนใจจนวิ่งวุ่นอยู่ปลายสาย “รอฉันก่อนนะ ฉันจะไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”
ซูเหยียนวางโทรศัพท์ลง พยาบาลที่อยู่ข้าง ๆ ถามว่า “ญาติจะมาถึงเมื่อไหร่คะ?”
“กำลังมาแล้วค่ะ”
“ดีค่ะ เดี๋ยวตรวจอัลตราซาวนด์ให้ก่อน อาจต้องขูดมดลูกฉุกเฉินนะคะ”
ใบหน้าซูเหยียนซีดลง เธอพยักหน้า “ค่ะ”
ตอนตีหนึ่ง จ้าวหนานก็มาถึงและลงชื่อในใบยินยอมผ่าตัดให้เธอทันที ซูเหยียนถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัด
สองชั่วโมงต่อมา ซูเหยียนฟื้นจากฤทธิ์ยาสลบ การผ่าตัดเสร็จสิ้นแล้ว เด็กถูกนำออกไปแล้ว
จ้าวหนานมองใบหน้าอ่อนแรงของเธอ ดวงตาแดงก่ำ ก่อนเอ่ยว่า “ซูเหยียน อย่าทะเลาะกับฮั่วอวิ๋นเฉินเลย โทรหาเขาตอนนี้ ให้เขามาหาเธอเถอะ!”
ซูเหยียนหลับตาลงแล้วส่ายหน้า น้ำตาไหลจากหางตา “ไม่ต้องหรอก ฉันไม่ต้องการเขาแล้ว”
“เขาเป็นสามีของเธอนะ เธอมีสิทธิ์เรียกเขามาดูแล” จ้าวหนานสงสารเธอ อีกทั้งยังรู้ดีว่าเธอรักเขามากแค่ไหน
ซูเหยียนกำผ้าปูเตียงแน่น เวลานี้ เมื่อเทียบกับการเฝ้าปรารถนาให้ฮั่วอวิ๋นเฉินหันมาสนใจ เธอเต็มใจเผชิญทุกอย่างด้วยตัวเองมากกว่า
เช้าวันต่อมา ซูเหยียนลุกจากเตียงเพื่อขยับร่างกาย คุณหมอแนะนำให้เธอกลับบ้านไปพักในช่วงบ่าย
จ้าวหนานจึงพาเธอกลับไปนอนพักที่บ้านของตัวเองสักสองวัน
ฮั่วอวิ๋นเฉินไม่ส่งข้อความมาหาเธอแม้แต่ข้อความเดียว
วันที่สาม เสี่ยวกวน ผู้ช่วยของซูเหยียน โทรเข้ามา
“ฮัลโหล เสี่ยวกวน”
“พี่ซู อ่านอีเมลหรือยังคะ?”
“อีเมลอะไร?”
“ฝ่ายกฎหมายส่งประกาศภายในมาเมื่อเช้าค่ะ บอกว่าข้อมูลสำคัญชุดหนึ่งของทีมโครงการเรารั่วไหล แล้วถูกห้องทดลองในต่างประเทศตีพิมพ์ไปก่อน ทางสำนักงานใหญ่ส่งคนมาสืบหาต้นตอแล้วค่ะ!”
หัวใจซูเหยียนหนักอึ้งขึ้นมาทันที อะไรนะ? ข้อมูลรั่วไหลเหรอ?
จ้าวหนานได้ยินว่าเธอจะออกไป ก็รีบห้าม “เธอเพิ่งผ่าตัดเสร็จ อย่าเพิ่งออกไปไหนเลย ลมพัดจนไม่สบายขึ้นมาจะทำยังไง? เธอยังอยู่ในช่วงพักฟื้นหลังคลอดนะ”
ซูเหยียนลังเลเพียงไม่กี่วินาที ก่อนยืมกุญแจรถของจ้าวหนานแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องทดลอง
เมื่อเธอเข้าไปในโถงใหญ่พอดี ก็เห็นกลุ่มคนเดินลงมาจากทางลิฟต์ ผู้ที่เดินนำคือหลิวเหอ รองประธานบริษัทฮั่วซื่อ
เมื่อหลิวเหอเห็นเธอ แววตาคมกริบก็อ่อนโยนลงทันที เธอพยักหน้าให้ซูเหยียน “คุณซู สวัสดีตอนเช้าค่ะ”
“รองประธานหลิว เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่คะ?”
“ตอนนี้ยังอยู่ระหว่างตรวจสอบค่ะ คุณกับทีมรอฟังข่าวไปก่อนนะคะ” หลิวเหอกล่าวจบก็พาคนมุ่งหน้าไปยังห้องประชุม
เสี่ยวกวนวิ่งเข้ามาหา “พี่ซู ตอนนี้เรียกสมาชิกทุกคนในทีมไปที่ห้องประชุมใหญ่แล้วค่ะ เราก็ไปกันเถอะ”
ซูเหยียนพยักหน้า ข้อมูลการทดลองรั่วไหลไม่ใช่เรื่องเล็ก เพราะเกี่ยวพันกับความสำเร็จหรือล้มเหลวของโครงการทั้งหมด
เธอกับเสี่ยวกวนเดินเข้าไปในห้องประชุม ทุกคนต่างมีสีหน้าสับสนงุนงง
รอตั้งแต่เช้าจนถึงเที่ยง ในที่สุดหลิวเหอก็เดินเข้ามาแล้วกล่าวกับทุกคนว่า “ผลการสอบสวนออกมาแล้วค่ะ มีคนในบริษัทเป็นผู้ปล่อยข้อมูลออกไป”
ระหว่างพูด หลิวเหอเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ “ประธานฮั่วกำลังเดินทางมา ทุกคนพักสักครู่ รอให้ประธานฮั่วมาจัดการเรื่องนี้ค่ะ”
ซูเหยียนชะงัก ฮั่วอวิ๋นเฉินจะมางั้นหรือ?
เสี่ยวกวนยื่นน้ำให้เธออย่างใส่ใจ พร้อมปลอบว่า “พี่ซู ไม่ต้องกังวลนะคะ เรื่องนี้ต้องไม่เกี่ยวกับพวกเราแน่นอน”
ซูเหยียนจิบน้ำ การสืบหาต้นตอได้รวดเร็วขนาดนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดี
สิบนาทีต่อมา เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอกห้องประชุม ฮั่วอวิ๋นเฉินก้าวเข้ามา
วันนี้เขาสวมสูทสีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลา สุภาพสง่างาม แผ่กลิ่นอายเคร่งขรึมน่าเกรงขามออกมาเล็กน้อย
ด้านหลังเขามีไป๋โยวหรานกับถานส้วย ผู้ช่วยของเขาตามมาด้วย
หัวใจซูเหยียนเย็นวาบ ช่วงนี้ฮั่วอวิ๋นเฉินอยู่กับไป๋โยวหรานตลอดเลยหรือ?
วันนี้ไป๋โยวหรานสวมชุดสูทกระโปรงสีขาว ถือกระเป๋า ท่วงท่าสง่างามและสุขุม สายตาหยุดอยู่บนตัวซูเหยียนชั่วครู่ ก่อนจะเบือนหนีไป
ฮั่วอวิ๋นเฉินดึงเก้าอี้ตรงตำแหน่งประธานออกแล้วนั่งลง น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงอำนาจ “ยกเว้นหัวหน้าทีมแต่ละกลุ่ม คนอื่นออกไปรอก่อน”
สมาชิกทีมกว่าสิบคนเดินออกไปด้วยสีหน้างุนงง เหลือเพียงหัวหน้าทีมสี่คนกับลูกน้องของหลิวเหอ
สายตาฮั่วอวิ๋นเฉินมองไปยังซูเหยียน นิ้วเคาะลงครั้งหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ “แจ้งสถานการณ์มา”
หลิวเหอลุกขึ้น หมุนแท็บเล็ตไปทางจอโปรเจกเตอร์ บนหน้าจอปรากฏภาพอีเมลฉบับหนึ่ง
“จากการตรวจสอบย้อนกลับของฝ่ายเทคนิค พบว่าอีเมลที่ใช้ส่งข้อมูลออกไปมาจากบัญชีงานของนักวิจัยซูเหยียน ส่งเมื่อวันศุกร์ที่แล้ว เวลา 16.53 น. ผู้รับเป็นอีเมลส่วนตัวของบริษัทเทคโนโลยีชีวภาพแห่งหนึ่งในต่างประเทศค่ะ”
หลิวเหอมองไปทางซูเหยียน “ทิศทางการวิจัยของบริษัทนั้นทับซ้อนกับโครงการของเราอย่างมากค่ะ”
ทั้งห้องประชุมเงียบสนิท
สายตาทุกคู่หันไปจับจ้องซูเหยียน
สมองของซูเหยียนอื้ออึงขึ้นมา อีเมลถูกส่งจากบัญชีของเธอหรือ?
เป็นไปไม่ได้ เธอ...
ตอนนั้นเอง ผู้ช่วยของหลิวเหอกล่าวเสริมว่า “วันนั้นคุณซูออกจากห้องทดลองประมาณห้าโมง ไม่ทราบว่าคุณซูพอจะอธิบายได้ไหมคะ?”
ซูเหยียนจ้องภาพอีเมลบนจอโปรเจกเตอร์ มันถูกส่งออกไปจากบัญชีของเธอจริง ๆ
แต่คนที่ส่งไม่ใช่เธอแน่นอน
หลังตั้งสติได้ ซูเหยียนก็มองไปทางฮั่วอวิ๋นเฉิน
ฮั่วอวิ๋นเฉินกำลังก้มหน้าเปิดดูเอกสารบนโต๊ะ ใบหน้าเย็นชาราวกับกำลังจัดการเรื่องงานตามหน้าที่
แม้ซูเหยียนจะตกใจ อย่างน้อยฮั่วอวิ๋นเฉินก็รู้จักเธอดี
เขารู้ยิ่งกว่าใครว่าโครงการนี้สำคัญกับเธอมากแค่ไหน
“เสี่ยวซู เธอควรอธิบายสักหน่อยไหม?” หัวหน้าทีมหญิงคนหนึ่งซึ่งมีประสบการณ์มากกว่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
เวลานี้สายตาทุกคู่จับจ้องอยู่ที่ซูเหยียน รอคำอธิบายจากเธอ
ซูเหยียนเงยหน้ามองชายที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธาน
ฮั่วอวิ๋นเฉินก็มองเธอเช่นกัน คิ้วตาคมกริบเผยความเย็นชาไร้ปรานีอยู่หลายส่วน
บรรยากาศตึงเครียดอยู่หลายวินาที
หลิวเหอเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ วางมือพิงโต๊ะแล้วกล่าวอย่างอ่อนโยน “คุณซู ฉันเชื่อคุณค่ะ ตอนนี้เป็นเพียงผลสอบสวนเบื้องต้น ขอเวลาให้ฉันอีกหน่อย ฉันจะหาความจริงและคืนความบริสุทธิ์ให้คุณเอง”
ซูเหยียนพยักหน้าให้เธอ ทันใดนั้นเสียงทุ้มต่ำและสงบนิ่งก็ดังประกาศขึ้น “ก่อนผลสอบสวนจะออกมา ให้ระงับสิทธิ์เข้าถึงโครงการทั้งหมดของซูเหยียนไว้ชั่วคราว”
ลมหายใจของซูเหยียนสะดุด เธอมองฮั่วอวิ๋นเฉิน แม้แต่เขาก็สงสัยเธองั้นหรือ?
ซูเหยียนกระแอมเบา ๆ “ฉันไม่ได้เป็นคนส่งอีเมล ฉันไม่มีวันเปิดเผยผลงานของตัวเองเด็ดขาด”
“พี่ศิษย์ไม่มีทางทำแบบนั้นหรอกค่ะ พี่ศิษย์อยากให้โครงการสำเร็จมากที่สุด ถึงพี่ศิษย์จะยกสิทธิ์เป็นผู้เขียนชื่อแรกของงานวิจัยให้ฉัน แต่พี่ศิษย์ไม่มีทาง...” ไป๋โยวหรานพูดถึงตรงนี้ก็หยุดชะงัก ใบหน้าฉายแววกระอักกระอ่วน ราวกับเผลอพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป
ห้องประชุมกลับมาเงียบอีกครั้ง
หัวหน้าทีมทั้งหลายมองหน้ากันไปมา หลิวเหอเองก็เงยหน้ามองไป๋โยวหรานด้วยความประหลาดใจ “คุณไป๋ เดี๋ยวเราคุยกันเป็นการส่วนตัวนะคะ”
คำพูดของไป๋โยวหรานราวกับจุดไฟขึ้นมา ทำให้ข้อสงสัยที่พุ่งเป้ามายังซูเหยียนยิ่งโหมแรงกว่าเดิม
เรื่องสิทธิ์ในการเป็นผู้เขียนชื่อแรก ชวนให้คนคิดไปถึงการไม่พอใจแล้วแก้แค้นได้ง่ายดาย
ซูเหยียนมองใบหน้าไร้เดียงสาของไป๋โยวหราน สีหน้าเย็นชาลง “คุณไป๋ แย่งสิทธิ์เป็นผู้เขียนชื่อแรกของฉันไปแล้ว ตอนนี้ยังจะผลักฉันให้ต้องเสื่อมเสียจนหมดสิ้นอีกหรือ?”