ซูซางหายตัวไปเป็นวันที่เจ็ด
คนทั้งเมืองหนานเฉิงถูกพลิกค้นจนทั่ว แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงไร้ร่องรอย
ในห้องทำงาน หลินจี้ยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกสูง ลูกน้องยื่นรายงานส่งให้ทีละชุด
“คุณหลิน ยังไม่พบร่องรอยของคุณหนู”
“คุณหลิน ทางเขตตะวันตกไม่มีผล”
“คุณหลิน การตรวจค้นท่าเรือใต้เสร็จสิ้นแล้ว”
“คุณหลิน...”
หลินจี้หลับตาลง ปลายนิ้วค่อย ๆ กำแน่นขึ้นทีละน้อย
นานทีเขาถึงเอ่ยเสียงต่ำ “หาต่อไป”
“ครับ” ลูกน้องผลักประตูออกไป
เลขานั่งอยู่ข้าง ๆ เอ่ยเตือนเสียงเบา “คุณหลิน คุณไม่ได้พักผ่อนมาทั้งเจ็ดวันแล้ว กลับไปพักก่อนไหม...”
ยังพูดไม่ทันจบ อากาศในห้องทำงานก็เย็นวาบลงทันที
เลขารีบหุบปากทันที
สายตาหลินจี้ทอดไปที่เขา สีหน้าเย็นชา
“ออกไป”
“ครับ” เลขารับคำแล้วรีบถอยออกไปทันที
ในวินาทีที่ประตูปิด ห้องทำงานก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
เนิ่นนาน หลินจี้ถึงยกมือขึ้นกดขมับ
ในหัว เสียงกลไกเย็นชืดดังขึ้น
[เป้าหมายซูซางยังอยู่ในเขตเมืองหนานเฉิง]
นี่คือคำใบ้เดียวที่ระบบปู้เย่ให้ได้
แววตาหลินจี้วาบความดุร้าย
คำพูดนี้อีกแล้ว
เจ็ดวันมานี้ เขาได้ยินประโยคนี้กี่ครั้งแล้ว
ทุกครั้งมันก็แค่บอกว่าเธอยังอยู่ในเมืองหนานเฉิง
แต่เขาหาเธอไม่เจอสักที
เธอไปอยู่ที่ไหนกันแน่?
หลินจี้หลับตาลง นึกถึงภาพซูซางก่อนจากไปในสมอง
“พี่ อย่ากังวลไปเลย ฉันแค่จะไปฟังคอนเสิร์ตสักรอบ”
“ฉันจะเชื่อฟัง”