หกหกชะงักไปหมดแล้ว
มันมองซูซาง แล้วก็มองหลินจี้นอนหลับอยู่บนเตียง เต็มไปด้วยความตกใจ
โฮสต์ของมันดูเหมือนจะไม่ปกติ!!
จู่ๆ มันก็นึกย้อนไปถึงเจ็ดวันก่อน ตอนที่มันยังโง่งมถามซูซางว่าทำไมต้องหนี
ตอนนั้นซูซางนั่งกอดเข่า ท่าทางดูทั้งเปราะบางและไร้เดียงสา
เธอพูดเสียงเบา “เพราะฉันมองเขาเป็นพี่มาตลอดไง”
“ฉันไม่ชอบเขา ก็ต้องหนีสิ”
มันเชื่อ
มันคิดว่าซูซางกลัวหลินจี้
ถึงขั้นคิดว่าเธอไม่มีเงิน ไม่มีบัตรประจำตัว เลยจำใจต้องกลับมาซ่อนในคฤหาสน์ เล่นแผนซ่อนใต้จมูก
ตอนนั้นซูซางยังพูดอย่างจริงจัง “ที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด”
เธอสีหน้าซีดเผือด ดูเหมือนจนตรอกจริงๆ
“ฉันไปไหนไม่ได้ ต้องซ่อนอยู่ที่นี่ก่อน”
ตอนนั้นหกหกยังสงสารเธอ
คิดว่าโฮสต์ลำบากเกินไปแล้ว
แต่ตอนนี้...
หกหกมองสีหน้าตื่นเต้นบนใบหน้าของซูซาง รู้สึกได้ว่าทั้งตัวหมูมันชาไปหมด
ตอนนี้มันก็เข้าใจแล้ว
ว่าทำไมเนื้อเรื่องโลกก่อนๆ ถึงเบี้ยวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
บางทีพระเอกเหล่านั้นอาจจะป่วยตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
แต่คนที่ทำให้พวกเขาหมดสติและคลุ้มคลั่งจริงๆ คือซูซาง
หกหกสั่นสะท้าน เสียงสั่นเครือ
[โฮสต์.. โฮสต์ คุณ... คุณ คุณ คุณ...]
ซูซางเงยหน้าขึ้น พูดอย่างช้าๆ
“หกหก นายไม่คิดว่ามันน่าสนใจเหรอ?”
[อะ..อะไร?]
ซูซางก้มตามองหลินจี้ สายตาอ่อนโยนจนแทบจะหยดเป็นน้ำได้
“ได้เห็นคนที่คิดเสมอว่าทุกอย่างอยู่ในกำมือ ค่อยๆ แตกสลายเพราะหาฉันไม่เจอ”
“ได้เห็นเขากินไม่ลง นอนไม่หลับ ชัดๆ ว่าหยิ่งแค่ไหน แต่กลับต้องนอนอยู่บนเตียงฉัน ร้องเรียกชื่อฉัน”