ซูซางดูเหมือนจะกังวลเล็กน้อย จึงรีบเสริมทันที
"ฉันจะให้เฉิงเหวินอยู่กับฉันตลอดเวลาเลย"
"ไม่ยุ่งกับคนแปลกหน้า และจะไม่เดินไปไหนตามลำพัง"
"พอคอนเสิร์ตจบ ฉันจะกลับมาตรงๆ"
"มือถือจะเปิดไว้ตลอด และจะไม่ถอดกำไล"
เธอพูดทุกอย่างที่หลินจี้อาจกังวลออกมาหมดแล้วด้วยตัวเอง
"ฉันแค่อยากฟังเธอร้องเพลงจริงๆ"
"เธอกว่าจะมีคอนเสิร์ตสักครั้ง"
"พี่คะ"
ซูซางค่อยๆ ดึงแขนเสื้อของหลินจี้เบาๆ
"ได้ไหมคะ?"
หลินจี้ก้มตามองเธอ
หญิงสาวเอนกายอยู่ข้างกายเขา ดวงตาสดใสและอ่อนโยน
ตั้งแต่วันนั้นมา เธอไม่เคยทำอะไรเกินขอบเขตเลย
แม้แต่ระยะห่างจากเฉิงเหวิน ก็รักษาให้อยู่ในตำแหน่งที่อีกฝ่ายมองเห็นได้เสมอ
แต่คอนเสิร์ตไม่เหมือนกัน
สนามขนาดใหญ่ที่มีคนนับหมื่น แสงไฟสลัว ผู้คนแออัด
พอเลิกงาน ทางออกหลายจุดเปิดพร้อมกัน ในเวลาอันสั้นยากที่จะควบคุมเส้นทางการเคลื่อนที่ทั้งหมดได้
เหตุผลบอกหลินจี้ว่าไม่ควรตกลง
"พี่คะ"
ซูซางเห็นเขาไม่พูดสักที ตาจึงเริ่มแดงขึ้นทีละน้อย
"หนูจะเชื่อฟัง"
"เฉิงเหวินให้หนูนั่งตรงไหน หนูนั่งตรงนั้น"
"หนูจะไม่เดินเพ่นพ่าน และจะไม่แยกออกจากสายตาเธอ"
"ดูเสร็จแล้วกลับบ้านตรงเวลานะคะ?"
เธอค่อยๆ พิงไหล่ของหลินจี้
"พี่เปลี่ยนกำไลให้หนูแล้ว กำไลก็มีเครื่องนำทางไม่ใช่เหรอคะ?"
"ต่อให้หนูหลงทางจริงๆ พี่ก็หาหนูเจอใช่ไหม?"
สายตาของหลินจี้ดูมืดลงเล็กน้อย
"อย่าใช้คำว่าหลงทาง"
"ค่ะ"
ซูซางรีบเปลี่ยนคำพูดทันที
"หนูจะไม่หลงทาง"
"และจะไม่แอบหนีไปไหน"
เธอพูดจริงจังเกินไป
หลินจี้นิ่งเงียบอยู่นาน สุดท้ายก็ยกมือขึ้นปอยผมที่ร่วงอยู่ข้างแก้มของเธอไปไว้หลังหู
"เลิกกี่โมง"
"คาดว่าสองทุ่ม"
"ออกจากสนามก่อนสองทุ่มยี่สิบ"
ดวงตาของซูซางเป็นประกาย
"พี่ตกลงแล้วเหรอ?"
"ฉันยังพูดไม่จบ"
เธอรีบนั่งตัวตรงทันที
หลินจี้มองเธอ แล้ววางกฎทีละข้อ
"ต้องตามเฉิงเหวินตลอดเวลา ห้ามออกนอกสายตาเธอ"
"มือถือให้เธอเก็บไว้เอง ห้ามปิดเสียง"
"ห้ามไปหลังเวที ห้ามร่วมกิจกรรมแฟนคลับหลังเลิกงาน และห้ามเข้าใกล้บริเวณเปลี่ยวรอบสนาม"