ความทรงจำหยุดลงทันที
ซูซางนั่งอยู่บนม้านั่งยาวบนดาดฟ้า ผมดำยาวปลิวตามลมจนยุ่งเหยิงเล็กน้อย
หมูตัวน้อยสีชมพูอ่อนมองซูซาง แล้วเอ่ยขึ้นเสียงเบา
[โฮสต์ คุณโอเคไหม?]
ซูซางไม่ตอบ แต่เงยหน้ามองดาวฤกษ์กำลังลับขอบฟ้าที่อยู่ไกลออกไป
ผ่านไปไม่กี่วินาที เธอก็ถามขึ้นทันที: "ตอนที่ฉันหมดสติบนดาวบี 6 เป็นจ้าวฝานพาฉันกลับมาใช่ไหม?"
หกหกรีบพยักหน้าทันที
[ใช่]
ซูซางน้ำเสียงเรียบเฉยถาม: "แล้วพวกโจวเต๋อล่ะ?"
หกหกชะงักไปเล็กน้อย
มันนึกว่าหลังจากซูซางฟื้นความทรงจำแล้ว สิ่งแรกที่เธอจะถามคือจ้าวฝานทำอะไรลงไป หรือไม่ก็ถามว่าสำนักงานใหญ่จะปลดล็อกสิทธิ์ของโลกได้เมื่อไหร่
มันไม่คิดว่าเธอจะถามถึงพวกโจรสลัดพวกนั้นก่อน
หกหกจึงรีบดึงข้อมูลออกมา
[ตอนที่จ้าวฝานมาถึงดาวบี 6 คุณหมดสติไปแล้ว]
[โจวเต๋อพาคนเฝ้าอยู่ข้างนอก ไม่ยอมให้เขาพาตัวคุณไป ทั้งสองฝ่ายเกือบจะลงมือกัน]
ซูซางเงยหน้าขึ้น
"เกือบ?"
[จ้าวฝานไม่ได้สั่งยิง]
หกหกพูดมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงเริ่มซับซ้อนขึ้นเล็กน้อย
[เขารู้ว่าคนพวกนั้นคือคนที่คุณรับไว้ และรู้ว่าคุณใส่ใจพวกเขา ดังนั้นเขาจึงไม่ฆ่าใคร]
[ต่อมาฉวนฝานก็สืบประวัติของทุกคนในโมเหอ]
[พวกเขาส่วนใหญ่เป็นผู้ลี้ภัย และบางส่วนก็เป็นคนที่ถูกทิ้งอย่างผิดกฎหมาย]
[จ้าวฝานจึงส่งคนไปจัดการทำเอกสารประจำตัวที่ถูกต้องตามกฎหมายให้พวกเขาใหม่]
[เขาจ่ายค่าชดเชยให้อย่างงาม และยังจัดหางานที่มั่นคงให้ตามความสามารถของแต่ละคน ใครที่ไม่เต็มใจทำงานให้สหพันธ์ ก็สามารถรับเงินชดเชยไปใช้ชีวิตที่ดาวดวงอื่นได้]
[ของที่โมเหอปล้นสะดมมาหลายปี เขาไม่เอาเรื่อง]
[ขอแค่พวกเขาเลิกเป็นโจรสลัด เรื่องเก่า ๆ ทั้งหมดก็จบกัน]
ซูซางหลับตาลง ไม่พูดอะไร
หกหกพูดต่อ
[คนส่วนใหญ่ตกลงอย่างรวดเร็ว]
[ตอนแรกโจวเต๋อไม่ยอม เขาสงสัยว่าจ้าวฝานฆ่าคุณ และไม่เชื่อว่าจ้าวฝานจะปล่อยพวกเขาไปจริง ๆ เขาพาคนไปก่อเรื่องอยู่นาน ถึงขั้นคิดจะแอบย่องเข้าไปในคฤหาสน์เพื่อช่วยคุณ]