จ้าวฝานจ้องมองภาพอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสลับไปที่โหมดดักฟัง
ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้
เสียงชายคนหนึ่งตื่นเต้นดังออกมา
"หัวหน้า! ท่านกลับมาแล้วหรือ?"
รูม่านตาของจ้าวฝานหดตัวในทันที
อีกเสียงหนึ่งดังตามมาอย่างกระชั้นชิด
"หัวหน้า สินค้าของตระกูลซ่งยึดไว้ได้แล้ว ท่านจะให้จัดการอย่างไรดี?"
จากนั้น ก็มีคนเริ่มรายงานสถานการณ์ภายในช่วงที่ผ่านมา
ซูซางตอบทีละคน
จ้าวฝานฟังทั้งหมดนั้น ความมืดมิดหนาทึบพลุ่งพล่านอยู่ในหางตา
หลายสิ่งหลายอย่างที่เคยคิดไม่เข้าใจ มาถึงตอนนี้กลับมีคำอธิบายครบถ้วน
จ้าวฝานจ้องจุดแดงบอกตำแหน่งบนคอมพิวเตอร์ข้อมือไม่วางตา
งั้นตอนแรกที่นางยอมอยู่กับเขา ก็เพื่อถ่วงเวลา?
หรือว่าเพราะนางรู้ว่าเขาจะตามมา จึงยอมอยู่ด้วยตัวเอง?
อีกอย่าง
หากนางไม่เคยสูญเสียความทรงจำเลย ด้วยนิสัยของนาง แล้วนางจะมาอยู่กับเขาได้อย่างไร?
ต่อให้เคยสูญเสียความทรงจำจริง ๆ แล้วต่อมาระลึกได้ทุกอย่าง
แต่ทำไมนางถึงไม่เลือกจากไป?
ทั้งที่นางมีความสามารถที่จะหายตัวไปได้ทุกเมื่อ
หรือว่า...
หรือว่านางก็ใส่ใจเขาเหมือนกัน ถึงยอมอยู่กับเขา?
ข้อสันนิษฐานนี้ทำให้หัวใจของจ้าวฝานเต้นระรัวอย่างรุนแรง
นางรักเขา
นางใส่ใจเขา
ทว่าความหวานเพียงชั่วขณะนั้นยังไม่ทันได้นานนัก ก็ถูกความกลัวอันเข้มข้นปกคลุมทับลงไป
หากวันหนึ่ง นางจู่ ๆ รู้สึกว่าเขาน่าเบื่อ จู่ ๆ เริ่มเบื่อหน่ายเขา จู่ ๆ ไม่ต้องการเขาแล้ว
นางก็คงจะหายตัวไปอย่างสิ้นเชิงเหมือนเมื่อครู่
แต่เขากลับไม่มีทางใดจะรั้งนางไว้ได้
ไม่
ไม่ได้
เขาไม่ยอม
จ้าวฝานปิดคอมพิวเตอร์ข้อมือ และออกคำสั่งใหม่ไปยังสถาบันวิจัย