หลังจากนั้นครึ่งปี จ้าวฝานก็ไม่ได้เข้ามาวุ่นวายกับชีวิตของซูซางอีกเลยจริงๆ
ซูซางเดินทางไปหลายที่
จนกระทั่งวันนั้น
ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามานั่งตรงข้ามซูซางด้วยตัวเอง
ชายหนุ่มหน้าตาดี ยิ้มแจ่มใส อ้างตัวว่าเป็นเจ้าของฐานทัพดำน้ำใกล้ๆ อยากเชิญซูซางไปเที่ยวชมทะเลลึกในวันรุ่งขึ้น
ซูซางยังไม่ทันได้ตอบ
จ้าวฝานก็เดินเข้ามาแล้ว จ้องเขม็งไปที่ชายคนนั้น
ซูซางเหมือนจะรู้สึกได้บางอย่าง จึงเงยหน้าขึ้นมองไปทางเขา
สายตาสบกัน
จ้าวฝานยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ทันที
ซูซางไม่ได้พูดอะไร แค่มองเขาอย่างสงบ
จ้าวฝานเกร็งกรามแน่น แววตาเก็บความไม่ยอมแพ้และความหึงหวงอย่างหนักหน่วง
ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ยังถอยออกไป
ซูซางถึงได้ละสายตากลับมา
เธอไม่ได้รับคำเชิญของชายคนนั้น พูดเพียงเรียบๆ ว่า “ไม่ล่ะ สามีฉันขี้หึง”
ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง มองไปรอบๆ ตัวเธอที่ว่างเปล่า
“สามีคุณอยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?”
ซูซางกัดหลอด ช้าๆ จิบน้ำผลไม้หนึ่งอึก
“ไม่อยู่”
“แต่เขาเกิดปีจอ จมูกไวมาก”
“ต่อให้อยู่คนละดาว เขาก็ได้กลิ่นว่ามีคนเข้ามาใกล้ฉัน”
ที่ไกลออกไป จ้าวฝานได้ยินเสียงที่ส่งกลับมา ใบหน้าที่หม่นหมองก่อนหน้านี้ก็พลันผ่อนคลายลง
เขาจ้องมองใบหน้าด้านข้างที่ก้มต่ำของซูซาง ริมฝีปากกดแล้วกดอีก ก็ยังอดไม่ได้ที่จะมุมขึ้น