....
ต่อมา พวกเขาอยู่บนดาวเคราะห์ที่ฝนตกเกือบตลอดทั้งปีเป็นเวลาสามเดือน
คืนวันนั้น ข้างนอกมีพายุฝนกระหน่ำ
ซูซางตื่นขึ้นมากลางดึก และพบว่าที่ว่างข้างกายนั้นว่างเปล่า
นางสวมเสื้อคลุมแล้วเดินลงไปข้างล่าง
ในครัวมีไฟสว่าง
จ้าวฝานกำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ สีหน้าจริงจังจ้องมองหม้อที่เต็มไปด้วยของเหลวสีประหลาด
กลิ่นหอมของนมไหม้กระจายไปทั่วอากาศ
ซูซางเอนตัวพิงกรอบประตูมองอยู่สองสามวินาที
“เธอทำอะไรอยู่?”
ร่างกายของจ้าวฝานเกร็งเล็กน้อย เขารีบใช้มือบังสิ่งของบนโต๊ะ
“ไม่เห็นมีอะไร”
ซูซางเดินเข้าไปใกล้
“ฉันขอดูหน่อย”
จ้าวฝานไม่ขยับ
ซูซางเงยหน้ามองเขา
ในที่สุดเขาก็ยอมหลบไปอยู่ด้านข้างอย่างว่าง่าย
บนเคาน์เตอร์มีชานมที่ทำไม่สำเร็จวางอยู่หกแก้ว
มีแก้วหนึ่งสีเข้มเกินไป แก้วหนึ่งวิปครีมแยกชั้นจนหมด อีกแก้วไม่รู้ว่าใส่สิ่งใดลงไป กำลังเกิดฟองฟู่ตลอดเวลา
ซูซางนิ่งเงียบครู่หนึ่ง
“เธอจะวางยาพิษฆ่าฉันเหรอ?”
“เปล่า”
จ้าวฝานปฏิเสธทันที
“พรุ่งนี้เป็นวันที่เรากลับมาอยู่ด้วยกันครบหนึ่งร้อยวัน”
“ฉันอยากทำชานมให้เธอ”
เขาค้นหาบทช่วยสอนมาหลายอย่าง
ทุกขั้นตอนเขาทำตามข้อมูลอย่างเคร่งครัด
แต่ไม่รู้ว่าทำไม สิ่งที่ทำออกมาจึงแตกต่างจากชานมที่ซูซางดื่มเป็นประจำโดยสิ้นเชิง
ซูซางหยิบสูตรที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา
บนกระดาษมีสัดส่วนต่าง ๆ เขียนไว้เต็มไปหมด
ที่บรรทัดล่างสุดยังมีข้อความที่จ้าวฝานเขียนไว้ด้วย
—— หวานสามส่วน ไม่ใส่ไข่มุก ท็อปปิ้งชีสต้องไม่หนาเกินไป อุณหภูมิเมื่อเข้าปากต้องอุ่น ๆ ห้ามร้อนลวกซางซาง