หลังจากหลุดออกมาจากดันเจี้ยน[ซ่อนแอบ] ซูซางก็กลับมาสู่โลกแห่งความจริงบนดาวบลูสตาร์อีกครั้ง
เมื่อแสงสีขาวสลายไป เธอยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น
บนกำแพงตึกสูงที่อยู่ไกลออกไป มีตัวอักษรเตือนสีแดงขนาดใหญ่หมุนผ่านอย่างช้าๆ
[ดันเจี้ยนระดับดี “ซ่อนแอบ” เกิดความเสียหายผิดปกติ ผู้เล่นรอดชีวิตสิบเจ็ดคน]
[ดันเจี้ยนปิดก่อนกำหนด ผลการผ่านด่านผิดปกติ]
[คาดว่ามีผู้เล่นระดับสูงที่ไม่ปรากฏชื่อใช้ไอเทมพิเศษทำลายแกนกลางของดันเจี้ยน]
[ขอให้ผู้เล่นทุกท่านอย่าแพร่กระจายข่าวที่ยังไม่ได้รับการยืนยัน]
ซูซางยืนนิ่งอยู่กับที่ ผมดำยาวสยายอยู่บนไหล่ สีหน้าดูซีดเผือดเล็กน้อยเพราะเพิ่งออกมาจากดันเจี้ยน
ดูเหมือนถูกขวัญหนีดีฝ่อ
ความจริงแล้ว เธอแค่กระพริบตาอย่างเงียบๆ
เพราะว่า
เธอรู้สึกอีกครั้งว่าสายตานั้นมาอีกแล้ว
ตั้งแต่ออกจากดันเจี้ยนหุ่นฟางจนถึงดันเจี้ยนซ่อนแอบ ความรู้สึกถูกจับตามองที่เหนียวหนึบ ชื้นเย็น และแทรกซึมไปทั่ว ยังคงห่อหุ้มอยู่ข้างหลังเธอเหมือนเงามืด
ครั้งนี้ใกล้ขึ้นอีก
ไม่ใช่ระยะทางที่ห่างไกล แต่ราวกับมีหมอกดำที่มองไม่เห็นแนบติดอยู่ในเงาของเธอ ไต่ขึ้นมาตามชายเสื้อ ปลายผม และลมหายใจ รัดพันเข้ามาทีละน้อย
ซูซางหลับตาลง ขยับปลายนิ้วเบาๆ
แต่ระบบ 66 กลับปั่นป่วนยิ่งกว่าเธอ
หมูน้อยสีชมพูอ่อนในทะเลสติกำลังกอดหัวหมุนไปมา กีบหมูเล็กๆ เกือบจะดึงหมวกเบเร่ต์สีดำของตัวเองลงมา
[จบแล้วๆๆ]
[โฮสต์ จบกันจริงๆ]
ซูซางกระพริบตาเบาๆ
“เป็นอะไรไป?”
เสียงเธอเบามาก ฟังดูอ่อนแรงเล็กน้อย
66 ตัวสั่นเทาเรียกข้อความตอบกลับจากสำนักงานใหญ่ที่เพิ่งได้รับมา หน้าจอระบบมีเพียงบรรทัดเดียวที่เย็นชา
[ผลการตรวจสอบจากสำนักงานใหญ่ถูกส่งลงมาแล้ว]
[วัตถุที่ตรวจสอบ: เสิ่นเอ้อ พระเอกของเรื่อง “หลังจากถูกเทพเจ้าหลักลบฉันจึงกลายเป็นเจ้าฝันร้ายใหม่ในดันเจี้ยน”]
[ผลการตรวจสอบ: เส้นเรื่องหลักของโลกปัจจุบันทำงานเป็นปกติ]
[การตัดสินความผิดปกติ: ไม่มี]
66 จ้องดูสองสามบรรทัดนั้น ดวงตาหมูกลมโตเบิกกว้าง
[ปกติ? นี่มันปกติตรงไหนกัน!]
[เสิ่นเอ้อฉีกแมวดันเจี้ยนต่อหน้าทุกคน กลืนกินกฎของดันเจี้ยนโดยพลการ ตอนที่เขาจากไปยังบอกเธอว่าไว้เจอกันในดันเจี้ยนหน้า แบบนี้เรียกว่าปกติเหรอ?]